czesc pierwsza

Ks. Prof. MICHAŁ PORADOWSKI

TALMUD  czy  BIBLIA  ?

 

GDZIE  SĄ  "KORZENIE"  CHRZEŚCIJAŃSTWA

W  Judaizmie  Czy   W  Mozaizmie ?

W  Talmudzie  Czy   W  BIBLII ??

 
Wydanie II, poprawione

 

WERS WYDAWNICTWO

Poznań 1998

 Wydanie I, Warszawa 1993
Wydanie II, poprawione, Poznan sierpien 1998
@ Copyright by, Michal Poradowski
Wydawnictwo WERS 60-962 Poznan 22, skr. poczt. 59 tel. kom. 0602357498
ISBN 83-86906-32-4

 

 

SPIS TREŚCI:

 

czesc pierwsza

Wstep do II wydania

Wstep.

Judaizm i mozaizm -podstawowe róznice.

Judaizm czy mozaizm?

Chrystus Pan wobec judaizmu i mozaizmu

Judaizm i mozaizm w Dziejach Apostolskich

Judaizm i mozaizm w Listach Sw. Pawla

Judaizm i mozaizm w apokryfach

czesc druga

Judaizm i mozaizm w pismach Ojców Kosciola.

"Korzenie" Chrzescijanstwa?

Czy chrzescijanie i zydzi wierza w tego samego Boga?

Na czym polega judaizacja Chrzescijanstwa?

Zydowskie Chrzescijanstwo w historii.

Konflikt miedzy Izraelern i Kosciolem.

Czy Izrael jest nadal narodem wybranym?

Jeszcze o róznicy miedzy judaizmern i mozaizmern

czesc trzecia

"Korzenie" Chrzescijanstwa w hellenizmie?

Nieco o Talmudzie

Judaizacja Chrzescijanstwa dzisiaj.

"Korzenie" Chrzescijanstwa w hellenizmie wedlug sw. Augustyna

Wspólczesna judaizacja Mszy Swietej

Jeszcze o judaizacji Chrzescijanstwa.

Post scripturn z listu do wydawcy.


 

czesc pierwsza

7

9

11

14

17

25

32

44

czesc druga

48

53

57

63

69

76

R2

90

czesc trzecia

95

98

103

110

115

119

122

 

 

 

czesc pierwsza



TEGOZ AUTORA w jezyku polskim:


Aktualizacja marksizmu przez trockizm, Londyn 1983, Poznań 1998 

Kosciól od wewnatrz zagrozony, Londyn 1983,1984, Wroclaw 1994 

Stulecie smierci Karola Marksa, Rzym 1983 

Wyzwolenie czy ujarzmienie?, Londyn 1987 

Teologia rewolucji Karola Marksa, t. j i jI, Toronto 1985, 1986 

O filozofii i rewolucji, Toronto 1989 

Wizyta pasterska Jana Pawla II w Chile, Toronto 1987 

Dziedzictwo Rewolucji Francuskiej, Warszawa 1992 

Talmud czy Biblia?, Warszawa 1993, Poznan 1998 Palimpsest, Wroclaw 1994 

Nowy Swiatowy Lad, Poznan 1994 

Neokatechumenat, Wroclaw 1994, 1995 zródla wspólczesnego ekumenizmu; 

Trybalizm, Wroclaw 1995 

Trzydziestolecie II Soboru Watykanskiego, Wroclaw -Poznan 1995 

Problemy II Soboru Watykanskiego, Wroclaw 1996 

Katolickie Panstwo Narodu Polskiego, Lublin 1997, Wroclaw 1997


W jezyku hiszpanskim: Sociologia de la Civilizacion, Santiago 1950 El marxismo Invade la Iglesia, Valparaiso 1974 La escalonada marxistizacion de la Teologia, Madrid 1978 El Marxismo en la Teologia, Madrid 1976, Santiago 1981,1983,1986 Sociologia del Protestantismo, Madrid 1980 Karl Marx, su pensamiento y su revolucion, Santiago 1986 Estudios Sobre la Revolucion Francesa, Madrid 1989 La herencia de la Revolucion Francesa, Vina del Mar 1992
W jezyku portgalskim: jnfiltracao Marxista na Igreja, Sao Paulo 1975 A Graudal Marxistizaco do Teologia, Sao Paulo 1975
W jezyku angielskim:
The Church Threatened frorn Within, Oakleaf, USA 1986



WSTEP DO DRUGIEGO WYDANIA

Pierwsze wydanie ksiazki TALMUD czy BIBLIA? ukazalo sie W roku 1993 i jej naklad zostal szybko wyczerpany, a Oficyna Wydawwnicza FULMEN, która ja wydala, przestala istniec i to dopiero poznanskie wydawnictwo WERS zainteresowwalo sie jej ponownym wydaniem. Miejmy nadzieje, ze nowe, poprawwione wydanie tej ksiazki nie bedzie zawieralo tak wielkiej ilosci bledów drukarskich, jak to bylo, niestety, z jej pierwszym wydaniem.

Tematyka tej ksiazki jest nadal bardzo aktualna, gdyz dyskusje odnosnie kultury i wierzen wiele tysiecy lat trwajacej historii ludu zydowskiego sa ciagle zywe i nadal interesuja nie tylko wyznawców religii mojzeszowej, lecz takze i inne narody, zwlaszcza te, które od dwóch tysiecy lat zachowuja nauke Chrystusa Pana, gloszona swego czasu w Ziemi Swietej, a przekazywana wszystkim ludom przez tzw Nowy Testament 

Ksiazka TALMUD CZY BIBlIA? ma na celu ulatwienie czytelnikom zrozumienie zasadniczej róznicy jaka istnieje miedzy tymi ksiegami, które chociaz powstaly w srodowisku kultury zydowskiej, to jednak róznia sie miedzy soba, gdyz TALMUD odzwierciedla glównie judaizm, a wiec kulture zydowska, podczas gdy BIBLIA, a przede wszystkim Stary Testament, pozwala zrozumiec czym byl i czym jest nadal mozaizm, czyli nauka Mojzesza, która, wedlug nauki Kosciola, ma charakter Objawienia Bozego.

Nie mozna sie dziwic, ze zydzi daja pierwszenstwo TALMUDOWI, a nie BIBLII, gdyz TAIMUD, jako Miszna i Gemara, obejmuje niemal wszystkie aspekty zydowskiej kultury, która jest przeciez jedna z najdawniejszych, a jednoczesnie i jedna z najbardziej aktywnych i zywych, a do pewnego stopnia dajacych podstawy kulturze europejskiej, tak porzedchrzescijanskiej, jak i chrzescijanskiej.

Zydzi zawsze zyli i zyja do dzis w rozproszeniu, a wiec na calym globie ziemskim, czyli we wszystkich krajach calego swiata, wplywajac na wszystkie inne kultury, a jednoczesnie zachowujac swoje najstarsze zwyczaje. Kiedy Rzymianie zaczeli liczyc swoja historie od zalozenia Rzymu, a wiec ab Urbe condita, to zydzi zaczeli liczyc swoja historie od "stworzenia swiata", biorac pod uwage byc moze ze kalendarz starozytnego Egiptu, stad chwala sie, ze maja juz 5998 lat, a mysmy dopiero niedawno obchodzili tysiaclecie.

 

Ks. prof. Michał Poradowski

WSTĘP

Temat "korzeni" Chrzescijanstwa nie jest nowy, gdyz polemizowali juz o tym pierwsi chrzescijanie, Ci, co nawracali sie z mozaizmu, a wiec zydzi, widzieli te "korzenie" w Biblii, a ci zas, którzy nawracali sie z "hellenizmu" - a byli nimi prawie wszyscy ówczesni obywatele cesarstwa rzymskiego, z wyjatkiem zydów -upatrywali owe "korzenie" glównie w tradycjach religijnych starej Grecji, Podobnie zreszta bylo i pózniej, a nawet jest i do dzis. Pamietam z jakim entuzjazmem wspaniale przemawial na odczytach w Warszawie polski hellenista o swiatowej slawie (gdyz jego ksiazki na ten temat byly tlumaczone na rózne jezyki europejskie), profesor Tadeusz Zielinski, w przededniu drugiej wojny swiatowej. A po tejze wojnie, niemniej wspaniale i przekonywujaco, przemawia az do dzis, przy kazdej okazji, jeden z najwiekszych wspólczesnych hellenistów, argentynski profesor semantyki Carlos A. Disandro.

Ismieje jednak zasadnicza róznica miedzy ta polemika tradycyjna i dzisiejsza, gdyz spór tradycyjny scentralizowal niemal cala polemike na temat "korzeni" Chrzescijanstwa na Biblii i na hellenizmie, a spór obecny tylko marginesowo wspomina hellenizm, skupiajac cala uwage niemal wylacznie na dyskusji: czy te korzenie sa w judaizmie, czy w mozaizmie, a wiec czy sa one w Talmudzie, czy w Biblii?


Ale przyslowiowy "kij w mrowisko" wlozyl Drugi Sobór Watykanski, a to w swoich dokumentach Lumen gentium i Nostra aetate, oswiadczajac oficjalnie i uroczyscie, ze obecnie jedynym ludem wybranym jest "lud Bozy", a wiec wszyscy ci, którzy wyznaja wiare chrzescijanska, a co zydzi -

[ od wydawnictwa - ze wzgledu na apologetyczny charakter artykulów skladajacych sie na te ksiazke slowo "Chrzescijanstwo" piszemy duza litera. Co do pisowni slowa ,.zydzi" patrz przypis nr 8 na str. 61 Ta ksiazka jest glównie o zydach jako wyznawcach religii, a nie narodzie. ]

- zrozumieli jako pozbawienie ich godnosci starotestamentowego "ludu wybranego".

Niniejsza praca ogranicza sie niemal wylacznie do polemiki na temat "korzeni" Chrzescijanstwa, opowiadajac sie, oczywiscie, za Biblia, a wiec za mozaizmem, a nie za Talmudem, czyli za judaizmem, a tylko marginesowo traktuje inne zagadnienia. Daj Boze, aby przyczynila sie do wyjasnienia tych zagadnien i do usuniecia istniejacych nieporozumien.

Ks. prof. Michał Poradowski

 

JUDAIZM  I  MOZAIZM
„PODSTAWOWE RÓŻNICE”

 

Jedna z najwiekszych trosk Apostolów i pierwszych biskupów byla obrona wspólnoty chrzescijanskiej od zgubnych wplywów judaizmu, juz bowiem wówczas, w pierwszym wieku, judaizm uwazal Chrzescijanstwo tylko za jedna z wielu sekt heretyckich. Ta troska o obrone Wiary przed wplywami judaizmu staje sie z biegiem czasu prawie obsesja calej hierarchii mlodego Kosciola, który broni czystosci swej Wiary, opartej na nauce Chrystusa Pana. Skoro jednak Chrystus Pan czesto odwolywal sie do Starego Testamentu, tenze zostaje uznany przez jego uczniów za jedno ze zródel oficjalnej nauki Kosciola. Istnieje wiec scisly zwiazek miedzy nowa nauka Chrystusa Pana i dawnym objawieniem przekazywanym przez Stary Testament, który przez Greków zostal nazwany Biblia (greckie slowo biblia znaczy ksiega "par excellence"). 

Ksiega ta sklada sie z wielu czesci, a najstarsza i najbardziej szanowana przez zydów jest ta, która nazywaja Piecioksiegiem Mojzesza, czyli Prawo, po hebrajsku Tora.

Te nakazy i zakazy dane przez Boga "ludowi wybranemu" przez posrednictwo Mojzesza (spisane w róznych czasach i okolicznosciach), staly sie podstawa religii Mojzeszowej czyli Mozaimzmu.  Ale z biegiem czasu takze i pózniej w ciagu wielu stuleci Pan Bóg nadal poucza przez proroków i przez inne osoby natchnione, a calosc Nauki Moralnej tych pism takze zostaje nazwana Mozaizmem.

Skoro Pismo Swiete starotestamentowe sklada sie z tak wielu ksiag spisanych w róznych czasach i okolicznosciach, glównie w jezyku arameinskim (który, jak wszystkie jezyki, ulegl duzym zmianom na przestrzeni ponad 2 tysiecy lat, liczac tylko od czasów Chyrstusa Pana), nie moze nas dziwic, ze ukazaly sie rózne jego komentarze, wytlumaczenia i interpretacje, napierw ustne, przekazywane tradycja, a pózniej pisemne, aby uprzystepnic Nauke Pisma Swietego, takze osobom mniej wyksztalconym. Zbiór tych komentarzy nazwano Talmudem.

Z czasem Talmud (najpierw tylko ustny, a dopiero po kilku wiekach spisany) byl bardziej znany "ludowi wybranemu" niz sama Biblia, a nawet, juz na pare stuleci przed Chrystusem Panem, prawie calkowicie wyrugowal i zastapil Biblie. Talmud, jako Miszna i Gemara, a w czasach juz chrzescijanskich jego skrócone i uproszczone wydania popularne znane jako Baba Batra (szeroka brama) i Szulchan aruch (stól zastawiony), staly sie glównym zródlem zydowskiej moralnosci, podobnie jak wsród chrzescijan nieraz Nasladowanie Chrystusa Tomasza A 'Kempis lub jakies popularne modlitewniki sa bardziej znane i czytane w codziennym zyciu, niz sama Ewangelia czy NOWY Testament.

Otóz, w dziejach "narodu wybranego" nastapil wyrazny podzial miedzy mozaizmem i judaizmem. Mozaizm jest przede wszystkim religia skodyfikowana przez Mojzesza, ale takze i kultura inspirowana przez Tore. Natomiast judaizmjest glównie kultura, zawierajaca elementy religijne. W skrócie mozna powiedziec, ze mozaizm to religia objawiona i kultura zydowska oparta na Biblii, glównie na Piecioksiegu Mojzesza (Tora), a judaizm to przede wszystkim kultura zydowska, bardzo stara, zaczynajaca sie na wiele wieków przed Mojzeszem, dla której jego autorytet jest tylko jednym z wielu, bedac oparta najpierw na bardzo starych tradycjach przedrnojzeszowych, a pózniej glównie na Talmudzie, a wiec na Misznie i Gemarze, obejmujaca najrozmaitsze prady, w których przewazaja tendencje materialistyczne i balwochwalcze (jak kult zlotego cielca).

Zydzi, bedac ludem koczowniczyrn, zawsze zyjacym w diasporze (w rozproszeniu), a wiec wsród róznych ludów i kultur, które czesciowo asyrniluja, wytworzyli w ciagu swej wiele tysiecy lat trwajacej historii kulture zwana judaizmem, który to judaizm ma niewiele wspólnego z mozaizmem. Co wiecej, to wlasnie z okazji pojawienia sie nauki Jezusa z Nazaretu (w którym nie rozpoznali zapowiedzianego Mesjasza) ten ze judaizm stal sie reakcja przeciwko Chrzescijanstwu i najpierw staral sie -

2  Nalezy pamietac, ze Biblia zydowska jest zasadniczo rózna od Biblii chrzcscijanskiej. gdyz dla zydów jedyna ksiega swieta jest Tora. czyli Piecioksiag Mojzesza (Pentateuka), bo tylko ona zawiera objawienie dane przez Boga Mojzeszowi, a inne ksiegi naleza do zydowskiej kultury i do historii; Sa one bardzo cenione, ale nie Sa uwazane za pisma sakralne. Natomiast Biblia chrzescijanska obejmuje Stary Testament i Nowy Testament. Ten Stary Testament, wedlug kanonu Kosciola, sklada sie z 46 ,.ksiag" o róznym charakterze literackim (poezje, opowiadania, historia itd.) i sa "natchnione", czyli ze zawieraja czesci objawienia danego przed Przyjsciem Chrystusa Pana, a Nowy Testament zawiera objawienie dane przez Chrystusa Pana, a przekazane nam przez Ewangelie, przez Dzieje Apostolskie, Listy Apostolów i Apokalipse.


- Chrzescijanstwo opanowac, uwazajac je tylko za sekte heretycka, a pózniej usilowal je zniszczyc, inspirujac przesladowania ze strony wladz cesarstwa rzymskiego, a skoro to sie nie udalo, zaczeli infiltrowac pierwotne Chrzescijanstwo, aby je zjudaizowac. Nic wiec dziwnego, ze Apostolowie zwalczali owe wplywy (co jest oczywiste w Listach i w Dziejach Apostolskich ), a takze i Ojcowie Kosciola w pierwszych wiekach, co jest widoczne w tak licznych traktatach na temat Adversus judaeos o De cavendo judaismo

Mimo jednak tej czujnosci ze strony biskupów w pierwszych wiekach, judaizm zdolal opanowac znaczna czesc Kosciola przez herezje zwana arianizmern i to przez prawie sto piecdziesiat lat, przesladujac biskupów wiernych tradycji, z których wielu stalo sie meczennikami. 

Arianizm bowiem byl oczywistyrn judaizmem, gdyz odrzucal dogmat Trójcy Swietej, a takze i dogmat, ze Chrystus Pan jest Bogiem-Czlowiekiem, sprowadzajac Go do poziomu stworzenia, które jako takie, nie jest Bogiem, a takze nie jest czlowiekiem, bedac wedlug arianizmu bytem ponadludzkim. Jest wiec wielkim nieporozumieniern mówic, ze Chrzescijanstwo ma swe korzenie w judaizmie, a tylko mozna i trzeba twierdzic, ze Chrzescijanstwo ma swe korzenie w mozaizmie, bo w Biblii, poczynajac od Pen tateuku az do ostatnich ksiag Starego Testamentu (wedlug kanonu Kosciola) znajduje sie wprost niezliczona ilosc tekstów proroczych, które zapowiadaja przyjscie Mesjasza-Zbawiciela, opisujac dokladnie i w szczególach Jego Zycie i Jego Meke. Nadto sam Chrystus Pan czesto cytuje w swych przypowiesciach i okolicznosciowych naukach odnosne teksty biblijne.

Tak wiec tylko w mozaizmie, czyli w Biblii znajduja sie korzenie chrzescijanskiej wiary, a nie w judaizmie, czyli w Talmudzie.

 

JUDAIZM  CZY  MOZAIZM ?

 

Wedlug Biblii naród zydowski, juz w poczatkach swej historii, otrzymal od Boga objawienie i, juz przez to samo, zostal narodem wybranym, ale pózniej to wyróznienie go wobec innych ludów zostaje formalnie potwierdzone i dokladniej okreslone przez kolejne przymierza i przez zapowiedzi, ze to z niego wyjdzie Zbawiciel swiata, czyli wszystkich ludów, stad tez cale jego dawne dzieje sprowadzaja sie do oczekiwania na przyjscie zapowiedzianego Mesjasza oraz do sluzby Bogu. Jednak dzieje te nie sa tylko historia sluzby Bogu i oczekiwaniern na Mesjasza, gdyz, podobnie jak i inne ludy - naród zydowski jest wystawiany na próby wiernosci Bogu i swej misji (zachowania nieskalanego objawienia i wydania z siebie Zbawiciela swiata) i oto czesc tego narodu zaczyna ulegac wplywom srodowiska, w którym zyje, a wiec religiom poganskim, a nawet bezboznictwu i satanizrnowi, co jest juz oczywiste i nagminne w czasach przedmojzeszowych, a takze w okresie rnojzeszowyrn (kult na pustyni zlotego cielca), a najbardziej w czasach pomojzeszowych az do dzis.

Glówna misja Mojzesza bylo wyprowadzenie zydów z Egiptu, gdzie ulegali wplywom tamtejszego balwochwalstwa i niemoralnosci, a takze kodyfikacja Prawa (religijnego), aby naród zydowski dokladnie wiedzial jaka jest wobec niego wola Pana Boga. Czesc narodu wybranego okazuje wiernosc religii mojzeszowej, oczekujac przyjscia Zbawiciela, ale druga jego czesc powraca do balwochwalstwa i do róznych kultów poganskich, a nawet sklania sie do ateizmu i materializmu. Stad tez w historii narodu wybranego - podobnie jak i pózniej w historii narodów chrzescijanskich -powstaje rozdwojenie, gdyz jedni staraja sie zyc bogobojnie, sluzac Bogu i budujac ustrój spoleczno-gospodarczo-polityczny, który w Biblii otrzymuje nazwe Królestwa Bozego, bo to Bóg króluje w sercach owych ludzi, a cala kultura jest oparta na wartosciach nauki biblijnej.

Natomiast druga czesc narodu wybranego, niestety, swiadomie porzuca nauke moralna Biblii, szukajac tylko dobrobytu i wladzy. Ci pierwsi to mozaisci, bo sa wierni nauce Mojzesza, a ci drudzy to judaisci, bo oddani wylacznie sprawom swego narodu i jego kultury calkowicie laickiej, swieckiej, materialistycznej, a przede wszystkim doczesnej, ziemskiej. I tak, juz w czasach starozytnych, a wiec na jakies przeszlo tysiac lat przed Chrystusern Panem, istnieja w narodzie zydowskim dwie orientacje kulturalne: mozaizm i judaizm. Mozaizm to kultura oparta na Biblii, czyli na objawieniu Bozyrn, a szukajaca "Królestwa Bozego". Natomiast judaizm znacznie starszy od mozaizmu, to kultura oparta na laicyzmie, bezboznosci, wiec czysto swiecka, doczesna, samowystarczajaca, czyli z pretensja, ze moze obyc sie bez Boga, a szukajaca szczescia wylacznie ziemskiego. 

Z czasem, na kilka wieków przed Chrystusern Panem, zostaje wyrazona glównie w Talmudzie.

Pod tym wzgledem (podzialu miedzy wierzacyrni i niewierzacymi) naród zydowski nie rózni sie niczym od innych narodów, gdyz, niestety, takze i inne narody okazuja te same tendencje podzialu na wierzacych i niewierzacych, na tych, którzy przez zycie swiatobliwe pragna zapewnic sobie szczesliwosc wieczna u Boga w Niebie, a inni, nie majac wiary w istnienie zycia pozagrobowego, szukaja tylko szczescia doczesnego, a wiec przede wszystkim dobrobytu.

Ale sprawa losu narodu wybranego nie jest tylko jego sprawa, gdyz naród ten z róznych wzgledów, a glównie dlatego, ze zostal wybrany przez Boga, ma ogromne wplywy na inne narody i ich dzieje, a to nie tylko dlatego, ze jest obecny we wszystkich krajach, bedac narodern - koczowniczym, odgrywajac wazna role w kazdym z nich albo dodatnia jesli chodzi o mozaistów), albo ujemna (jesli chodzi judaistów), a przede wszystkim dlatego, ze jako naród wybrany ma do spelnienia polecona mu przez Boga role, a mianowicie zachowanie objawienia (czystej wiary monoteistycznej) i zaprowadzenia "Królestwa Bozego" na ziemi oraz przygotowanie wszystkich ludów na przyjscie Mesjasza. Otóz tylko czesc mozaistów spelnila te role i uznala w Jezusie z Nazaretu obiecanego Mesjasza, ale inni mozaisci okazali zatwardzialosc serca i lacznie z judaistami, przyczynili sie do ukrzyzowania Chrystusa Pana, a takze pózniej biora udzial w przesladowaniu Chrzescijanstwa.

Mozaizm, jeszcze na wiele wieków przed Chrystusem Panem, wydal wiele swiatobliwych postaci, wychwalanych przez Kosciól, a wielu z nich, glównie w okresie zycia Chrystusa Pana na ziemi, okazalo sie w pelni swietymi, jak np. swiety Józef, swiety Jan Chrzciciel, swiety Joachim i swieta Anna, rodzice Najswietszej Dziewicy Maryji, i wielu innych. 

Natomiast judaizm, na przestrzeni kilku tysiecy lat swego istnienia, wydal niezliczona ilosc ludzi zlych, a w czasach Chrystusa Pana opanowal nawet Sanhedryn, którego niektórzy niegodziwi kaplani zwalczali nauke jezusa z Nazaretu i doprowadzili do jego ukrzyzowania, a pózniej przesladowali Kosciól. 

Ten podzial w narodzie zydowskim trwa az do dzis. Nadto, zydzi judaisci stali sie "zaczynem" najskrajniejszego liberalizmu prawie we wszystkich kulturach wspólczesnych. Ale skoro juz na calym swiecie glosi sie Ewangelie i prawie wszystkie juz ludy weszly do Kosciola, mozna przypuszczac, ze nadchodzi juz czas nawrócenia sie calego narodu zydowskiego, jak to przewiduje sw. Pawel w Liscie do Rzymian.

 

CHRYSTUS  PAN  WOBEC  JUDAIZMU  I  MOZAIZMU

 

Jedyne wiadomosci na ten temat mozemy czerpac z Nowego Testamentu, a glównie z czterech Ewangelii, wszyscy bowiem czterej Ewangelisci, a wiec sw. Mateusz, sw. Marek, sw. Lukasz i sw. Jan, opisujac zycie, dzialalnosc, nauke, a glównie Meke Chrystusa Pana, jako swiadkowie naoczni tych wydarzen, ale, prawdopodobnie, wykorzystujac takze informacje i innych swiadków naocznych, aby nadac wieksza wage swym opisom, uciekaja sie takze i do autorytetu Starego Testamentu, czyli do mozaizmu, zwlaszcza jesli chodzi o proroctwa tamze spisane, a odnoszace sie do owych wydarzen, natomiast nigdy, w zadnym wypadku, nie uciekaja sie do Talmudu, czyli do zródel judaizmu.

Zacznijmy od Ewangelii sw. Mateusza, podajac tylko niektóre przyklady i uzupelniajac je tekstami z innych Ewangelii. Sw. Mateusz rozpoczyna swój opis zycia i nauki Jezusa z Nazaretu przypominajac Jego genealogie, znana w owym czasie mozaistom, a to prawdopodobnie dlatego, aby móc wykazac, ze Jezus jest zapowiedzianyrn Mesjaszem. Niemniej jednak natychmiast wyjasnia, ze sw. Józef nie mial nic wspólnego z poczeciem Maryji, swej malzonki, gdyz ta poczela z Ducha Swietego, zgodnie z zapowiedzia proroka Izajasza:

"Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadza imie Emumanuel, czyli Bóg z nami" (Iz 7,14; M t 1,23).3


Odnosny tekst sw. Mateusza jest nastepujacy: 
,, Z narodzeniem zas Jezusa Chrystusa bylo tak. Po zaslubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazla sie brzemienna za sprawa Ducha Swietego. Maz Jej, Józef, który byl czlowie-

3  Cytaty z Pisma sw. wedlug Biblii Tysiaclecia. Wydawnictwo Pallotinum. Poznan 1965


-kiem prawym i nie chcial narazic Jej na znieslawienie, zamierzal potajemnie ja oddalic. Gdy powzial te mysl, oto aniol Panski ukazal sie mu we snie i rzekl don: ]ózefie, synu Davida, nie bój sie wziac do siebie Maryi, twej Malzonki, albowiem z Ducha Swietego jest to, co sie w Niej poczelo.
Porodzi Syna, któremnu nadasz imie Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów
" (M t 1,18-21).

Dzieciatko Jezus przychodzi na swiat w miasteczku Betlejem w Judei, wedlug dawnego proroctwa Micheasza:

" Ty Betlejem, ziemio Judy, nie jestes zgola najlichsza posród glównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie wladca, który bedzie rzadzil ludem moim, Izraelem" (Mich 5,2 i Mt 2,6).

Wkrótce jednak, rodzice dzieciatka Jezus musza opuscic Judee i uciekac az do Egiptu, aby uniknac rzezi niemowlat, nakazanej przez okrutnego Heroda i znowu sprawdzaja sie proroctwa mozaistycznego Starego Testamentu:

,,Z Egiptu wezwalem Syna mego" (Oz 11,1; Mt 2,15), oraz:
"Krzyk uslyszano W Rama, placz i jek wielki, Rachel oplakuje swe dzieci i nie chce utulic sie w zalu, bo juz ich nie ma" (Jer 31,15; Mt 2,18).

Po powrocie z Egiptu rodzice dzieciatka Jezus udaja sie do Nazaretu i "tak mialo sie spelnic slowo proroków: "Nazarenczykiem bedzie nazwany"" (Iz 11,1; Mt 2,23).

Publiczna dzialalnosc Chrystusa Pana, wedlug Ewangelii sw. Mateusza, jest poprzedzona ukazaniern sie sw. Jana Chrzciciela, a zapowiedzianego takze przez proroków Starego Testamentu, a wiec wedlug tradycji mozaistycznej:
"Glos wolajacego na pustyni: przygotujcie droge dla Pana, Jemu prostujcie sciezki" (Iz 40,3; Mt 3,3).

Otóz sw. Jan Chrzciciel surowo pietnuje judaistów, nazywajac ich "plemie zmijowe" (Mt 3,7), wyrazenie, którego uzywa pózniej czesto Chrystus Pan, kiedy zwraca sie do judaistów (np. M t 12,34; 12,39 itd.).

Chrystus Pan cytuje czesto teksty ze Starego Testamentu, a wiec z mozaizmu i tak, na przyklad, dialogujac z szatanem na pustyni i bedac kuszonym przez niego, odpowiada mu cytatami z róznych ksiag Pisma Swietego, jak: "Nie samym chlebem zyje czlowiek, lecz kazdym slowem, które pochodzi z ust Bozych" (Pwt 8,3; M t 4,4), "Nie bedziesz kusil Pana Boga twego" (Pwt 6,16; M t 4,8), "Idz precz szatanie! Bo jest napisane Pana, Boga twego, czcic i Jemu samemu sluzyc bedziesz" (Pwt 6,13; M t 4,10).

W czasie swej publicznej dzialalnosci, w polemikach z faryzeuszami i saduceuszami, a wiec z judaizmem, Chrystus Pan czesto uzywa wyrazen bardzo ostrych, jak na przyklad "Plemie zmijowe" (M t 12,34) lub 

"Plemie zle i wiarolomne zada znaku, ale zaden znak nie bedzie mu dany, prócz znaku proroka Jonasza" (Mt 12,39), a takze "Plemie przewrotne (...)" (Mt 12,45).

Chrystus Pan czyni wiele cudów, uzdrawiajac chorych, w czym sw. Mateusz widzi spelnienie sie proroctw Izajasza, jednego z najwiekszych mozaistów, cytujac odnosne teksty biblijne, jak na przyklad:
"oto Sluga mój, którego wybralem, Umilowany mój, którym moje serce ma upodobanie. Poloze Ducha mojego na Nim, a On zapowie prawo poganon (...) Trzciny zgniecionej nie zlamie, ani knota tlejacego nie dogasi, az zwyciesko sad przeprowadzi. W Jego imieniu narody nadzieje pokladac beda" (Iz 42,1-4; M t 12,18-21).

Chrystus Pan w nauczaniu swym uzywa czesto przypowiesci i ,,(...) tak sie spelniaja na nich slowa przepowiedni Izajasza: "Sluchac bedziecie, a nie zrozumiecie, patrzec bedziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardnialo serce tego ludu, ich uszy stepialy i oczy swe zamkneli, zeby1 przypadkiem oczyma nie widzieli, ani uszami nie slyszeli, ani swym sercem nie zrozumieli i nie nawrócili sie, abym ich uzdrowil" (Iz 6,9; M t 13,14).

Chrystus Pan zarzuca judaistom, ze sa obludnikami (M t 15,7) i Cytuje odnosne slowa proroctwa Izajasza 
"Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem daleko jest ode mnie, a czci mnie na prózno, uczac zasad, podanych przez ludzi" (Iz 29,13; M t 15,8).

Zarzuca im takze, ze sa "slepcami i przewodnikami slepców" (M t 15,14), ze sa "weze, plemie zmijowe, jak Wy mozecie ujsc potepienia w piekle ?" (M t 23,33).

W czasie "Przemienienia Panskiego" na górze Tabor, Chrystus Pan utozsamia sie z mozaizmem, ukazujac sie w swym ciele "przemienionym", a wiec "chwalebnym", razem z Mojzeszem i Eliaszem, glównymi figurami mozaizmu (Mt 17,1-13; Mk 7,10), ale jednak w pewnych sprawach podkresla takze i róznice jaka istnieje miedzy mozaizmern i Jego nauka, uzywajac wyrazenia: "Slyszeliscie, ze powiedziano (...), a Ja wam powiadam (...)" (M t 5,21).

Chrystus Pan bardzo czesto cytuje fragmenty psalmów, przypisywanych glównie wielkiernu mozaiscie jakim byl Dawid. Cytatów tych jest zbyt wiele, aby je tutaj wspominac. Takze ostatnie slowa Chrystusa Pana, wypowiedziane przed zgonern na krzyzu, wziete sa z psalmów Dawida ,,( ...) Jezus zawolal donosnym glosem " Eli, Eli, lama sabachtani?" to znaczy: "Boze mój, Boze mój, czemus Mnie opuscil" " (Ps 21,2; Mt 27,46; Mk 15,34).

Rozpoczynajac swa publiczna dzialalnosc w synagodze w Nazarecie, Chrystus Pan stosuje do siebie znany dobrze mozaistom tekst Izajasza "Duch Panski spoczywa na Mnie, poniewaz Mnie namascil, poslal Mnie, abym ubogim niósl dobra nowine, wiezniom glosil wolnosc, a slepym przejrzenie, abym ucisnionych odsylal wolnymi, abym obwolywal rok laski Pana" (Iz 58,6; Lk 4,18).

Ale cóz okazalo sie, ze znaczna czesc sluchaczy obecnych w synagod ze to judaisci, wiec nic dziwnego, ze brutalnie wyrzucili Chrystusa Pana z synagogi, a nawet juz wtedy usilowali Go zabic (Lk 4,16-30).

Po Zmartwychwstaniu, w ciagu czterdziestu dni, Chrystus Pan poucza Apostolów glównie na temat "Królestwa Bozego" (D z 1,3), ale takze wyjasnia im dlaczego musial cierpiec i byc ukrzyzowanym ( co ich bardzo zaskoczylo, a nawet zgorszylo ), cytujac obficie Pismo Swiete. Gleboki, wyklad na ten temat daje uczniom idacym do Ernaus, którzy czuli sie bardzo zawiedzeni, gdyz spodziewali sie calkiem innej sytuacji:

"A mysmy spodziewali sie, ze On wlasnie mial wyzwolic Izraela ( ...)" (Lk 24,21).

Judaisci czuli sie zawiedzeni, bo inaczej wyobrazali sobie zapowiedzianego Mesjasza, identyfikujac Go z wodzostwem politycznym, gdyz prawie cala nauke Mojzesza i proroków zlaicyzowali. To tylko mozaisci uznali w Chrystusie Panu obiecanego Mesjasza. Stad tez Chrystus Pan tak czesto pochwala bogobojnych mozaistów, jak na przyklad Natanela, co sw. Jan w swej Ewangelii tak (oto) opisuje: 

,,"Znalezlismy Tego, o którym pisal Mojzesz w Prawie i prorocy - Jezusa, syna Józefa z Nazaretu". Rzekl do niego Natanel: "Czyz moze byc cos dobrego z Nazaretu?" Mówi do niego Filip: "Chodz i zobacz". Jezus ujrzal, jak Natanel zblizal sie Niego, i mówi o Nim: "Patrz, to prawdziwy Izraelita bez podstepu"" (J 1,43-47).

Chrystus Pan zarzuca judaistom brak wiary w Mojzesza i jego role:

"Gdybyscie jednak uwierzyli Mojzeszowi, uwierzylibyscie i Mnie. O Mnie bowiem On pisal. Jezeli jednak jego pismom nie wierzycie, jakzesz Moim slowom uwierzycie?" (J 5,46-47).

Przygotowujac wiernych do przyjecia swej nauki o Eucharystii, Chrystus Pan czyni kilkakrotnie cud a rozmnazania chleba i przypomina, ze manna, cudownie dana za czasów Mojzesza, nie byla obiecanym chlebem z Nieba, lecz tylko jego figura, a bedzie owym chlebem z Nieba dopiero cialo Chrystusowe.

,,"Zaprawde, zaprawde powiadam wam, nie Mojzesz dal wam chleb z Nieba, ale dopiero Ojciec mój da wam chleb z Nieba prawdziwy. Albowiern chlebem Bozyrn jest ten, który z Nieba zstepuje i zycie daje swiatu".
Rzekli tedy do Niego: "Panie, daj nam zawsze tego chleba". Odpowiedzial im Jezus: Jam jest chleb zycia. Kto do mnie przychodzi nie bedzie laknal a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnac nie bedzie
"" (J 6,32-35).

I dodaje sw. Jan, ze zydzi judaisci szemrali przeciwko Niemu (J 6,41) i pisze:

,,(...) potem Jezus obchodzil Galilee. Nie chcial bowiern chodzic po Judei, bo zydzi (judaisci) mieli zamiar Go zabic" (J 7,1).

Tymi zydami zapewne byli tylko judaisci, bo mozaisci sluchali Go z uwaga.


Prawdopodobnie najbardziej dramatyczny i tragiczny dialog Chrystusa Pana z judaistami zanotowal sw. Jan Ewangelista: 
"A oto znowu innym razem rzekl do nich: (...) "wy jestescie z tego swiata, Ja nie jestem z tego swiata. Powiedzialem wam, ze pomrzecie w grzechach swoich. Tak, jezeli nie wierzycie, ze JA JESTEM (...). Gdy wywyzszycie Syna Czlowieczego, wtedy poznacie, ze JA JESTEM. Kiedy to mówil wielu wierzylo w Niego. Glosze to, co widzialern u mego Ojca".

W odpowiedzi rzekli do Niego: "Ojcem naszym jest Abraham". Rzekl do nich Jezus: "Gdybyscie byli dziecmi Abrahama, to byscie pelnili czyny Abrahama. Teraz usilujecie mnie zabic (...) Wy pelnicie czyny ojca waszego". Rzekli do Niego: "Mysmy sie nie urodzili z nierzau, jednego mamy Ojca -Boga". Rzekl o nich Jezus: (Gdyby Bóg byl waszym ojcemu, to i Mnie byscie milowali, Ja bowiem od Boga wyszedlem i przychodze ( ...).

On mnie poslal (...) Wy z ojca diabla jestescie i chcecie pelnic pozadania waszego ojca. Od poczatku byl on zabójca i w prawdzie nie stanal, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi klamstwo, od siebie mówi, bo jest klamca i ojcem klamstwa (...). Wy dlatego nie wierzycie, ze z Boga nie jestescie (...). W odpowiedzi rzekli do Niego zydzi (Gudaisci): Czyz nieslusznie mówimy, ze jestes Samarytaninem i jestes opetany przez zlego ducha? "
Jezus odpowiedzial: "Ja nie jestem opetany, ale czcze Ojca mego, a wy Mna gardzicie (...)">. Rzekl do nich Jezus: "Zaprawde, zaprawde mówie z wami: Zanim Abraham stal sie, JA JESTEM". Porwali tedy kamnienie, aby je rzucic na Niego. Jezus jednak ukryl sie i wyszedl z swiatyni" (J 8,21-59).

Oczywiscie nie mozna brac slów Pana Jezusa "Wy z ojca diabla jestescie" w sensie doslownyrn, a wiec cielesnyrn, czyli uwazac -jak to utrzymuje Talmud - ze to diabel ich (judaistów) porodzil cielesnie, a tylko nalezy brac to w sensie duchowym, podobnie jak kazdy chrzescijanin "rodzi sie" przez chrzest swiety jako "dziecie Boze", a takze podobnie jak wszyscy chrzescijanie najrozmaitszych ras i narodowosci sa "dziecmi Abrahama", jak to wyklada sw. Pawel w Liscie do Rzymian (Rz 4,13-16), powolujac sie na Pismo sw.:

"Uczynnilem cie ojcem wielu narodów" (Rdz 17,5).
Nie chodzi tu bowiem o potomstwo cielesne, ale o potomstwo z wiary.
W tym sensie jednym z potomków Abrahama jest wlasnie Jezus z Nazaretu, gdyz urodzil sie w rodzinie wyznajacej wiare Abrahama (monoteizm objawiony), która uczynil objawieniem wlasnym, bo jest nim On sam, bedac pelnia Objawienia, jako Slowo Boze (Logos, Verbo), czyli nauka o Bogu w Trójcy Swietej Jedynym.

Mozaizm jest dalszym ciagiem wiary Abrahama, wiary objawionej i przez Boga jemu i jego przodkom, a wzbogaconej objawieniami udzielanymi przez Boga pózniej prorokom przed i po Mojzeszu, a zwlaszcza samemu Mojzeszowi. Tekst sw. Jana, wyzej przytoczony (choc nieco skrócony) wyjasnia tragedie nieporozumien miedzy mozaistami i judaistami. Stad tez mozaisci przyjmuja z radoscia nauke Chrystusa Pana, gdyz w Jezusie z Nazaretu widza obiecanego Mesjasza, podczas gdy judaisci, wychowani na Talmudzie, a nie na Starym Testammencie, nie tylko ze nie uznaja w Jezusie z Nazaretu obiecanego Mesjasza, ale nadto uwazaja Go za opetanego przez diabla (J 8,52).

Te tragiczna sytuacje opisuje sw. Jan w swej Ewangelii z drobnymi szczególami, wielokrotnie podkreslajac iscie szatanska wscieklosc judaistów w walce przeciwko Jezusowi z Nazaretu i Jego uczniom, którym wyklinali z synagog, jak na przyklad rodziców uzdrowionego przez Jezusa slepca.

"Zydzi bowiem juz postanowili, ze gdy ktos uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wylaczony z synagogi" (J 9,22).

Chrystus Pan jednak, mimo tak wrogiej postawy wobec Niego zajetej przez judaistów, nadal podkresla, iz jest zapowiedzianyrn Mesjaszem, a nawet Bogiem:

"Otoczyli Go zydzi (judaisci) i mówili do Niego: "Dokad bedziesz nas trzymal w niepewnosci? Jesli Ty jestes Mesjaszem, to powiedz nam otwarcie).  Rzekl do nich Jezus: "Powiedzialem Wam, a nie wierzycie, bo nie jestescie z moich owiec. Moje Owce (mozaisci) sluchaja mego glosu, a ja je znam. Ida one ze Mna i Ja daje im zycie wieczne.  Nie zgina one na wieki i nikt nie wyrwie ich Z mojej reki. Ojciec mój, który mi je dal, jest wiekszy od wszystkich. I nikt nie moze ich wyrwac z reki Ojca mego. Ja i Ojciec jedno jestesmy"" (J 10,24-30).

Przed Meka swa, Chrystus Pan powraca do tematu podzialu zydów na mozaistów i judaistów. Mozaisci beda przesladowani przez judaistów:

"To wam powiedzialem, abyscie sie nie zalamali w wierze z mojego powodu. Wylacza was z synagogi. Owszem, nadchodzi godzina, W której kazdy kto was zabije, bedzie sadzil, ze oddaje czesc Bogu. A beda to czynic, bo nie poznali Ojca, ani Mnie" (J 10,1-3).

Jest to walka miedzy Bogiem i szatanem, którego Chrystus Pan nazywa "wladca tego swiata" (J 16,11)

Stad tez przestrzega Chrystus Pan wszystkich przeciwko utozsamianiu sie ze "swiatem" jako "królestwem szatana".

"Ja im przekazalem slowo Twoje, a swiat ich znienawidzil za to, ze nie sa ze swiata, jak Ja nie jestem ze swiata. Nie prosze, abys ich zabral ze swiata, ale ich ustrzegl od zlego. Oni nie sa ze swiata, jak i Ja nie jestem ze swiata. uswiec ich w prawdzie. Slowo Twoje jest prawda Jak Ty Mnie poslales na swiat, tak i Ja ich poslalem na swiat. A za nich Ja poswiecam samego siebie w ofierze, aby i oni byli uswieceni w prawdzie" (J 17,14-19).

I Chrystus Pan nadal modli sie tak:
"Ojcze sprawiedliwy! Swiat Ciebie nie poznal, lecz Ja Ciebie poznalem i oni (mozaisci) poznali, zes Ty Mnie poslal. Objawilem przed nimi imie Twoje i nadal bede objawial, aby milosc, która Ty Mnie umilowales, w nich byla i Ja w nich" (J 17,25-26).

Po ukrzyzowaniu Chrystusa Pana, judaisci nadal przesladuja Jego uczniów i Jego nauke. Sw. Jan Ewangelista uzywa wielokrotnie wyrazenia ,,(...) z obawy przed zydami (judaistami)  (J19,38-20,19 itd.) i nic dziwnego, skoro ich aresztowali, bili, wiezili, a nawet zabijali, jak sw. Szczepana, jak sw. Jakuba i wielu innych.

A wiec zaden z Ewangelistów nic nie wspomina, aby Chrystus Pan pozytywnie odnosil sie do judaizmu i do Talmudu, który jest jego zródlem. Natomiast wszyscy czterej podkreslaja ze Chrystus Pan zawsze powolywal sie tylko na Stary Testament, a wiec na mozaizm i w oczach tlumów, które Go sluchaly przedstawial sie jako obronca, a jednoczesnie atakowal judaistów, swych wrogów i oprawców.

JUDAIZM  I  MOZAIZM

DZIEJACH APOSTOLSKICH



Dzieje Apostolskie (a raczej tylko dwóch Apostolów: sw. Piotra i sw. Pawla), opracowane przez sw. Lukasza, opisuja glównie dramatyczna, a nawet tragiczna, walke miedzy judaizmem i mozaizmem, a która to walka rozpoczela sie w pierwotnym Kosciele natychmiast po Wniebowstapieniu Chrystusa Pana i po zeslaniu Ducha Swietego, a nawet jeszcze przed Wniebowstapieniem, bo kiedy Chrystus Pan Zmartwychwstaly zegna sie z Apostolami i niektórzy z nich zapytali Go:
"Panie, czy w tym czasie (chodzi tu o czas zeslania Ducha Swietego zapowiedziany przez Chrystusa Pana) przywrócisz Królestwo Izraela?" (Dz 1,6).

Odpowiedz Chrystusa Pana jest raczej wymijajaca:
"Nie wasza to rzecz znac czas i godzine, które Ojciec ustalil swoja wladza" (Dz 1,6-7)

Mozna przypuszczac, ze pytajacy byli tendencji judaistycznej, gdyz nie pytaja o szczególy odnosnie "Królestwa Bozego", o którym -wedlug Dziejów Apostolskich (D z 1,3) - Chrystus Pan po zmartwychwstaniu, pouczal ich przez czterdziesci dni, lecz o "Królestwo Izraela", królestwo doczesne i ziemskie, a wiec judaistyczne.

Po uzupelnieniu liczby dwunastu Apostolów, przez wybranie Macieja na miejsce zdrajcy Judasza, typowego judaisty, w dniu Piecdziesiatnicy, wszyscy zgromadzeni Apostolowie otrzymali Ducha Swietego i zaczeli mówic najrozmaitszymi jezykami, dzieki czemu przebywajacy wtedy w Jerozolimie pobozni zydzi (a wiec mozaisci) "ze wszystkich narodów" (Dz; 2,5) doskonale mogli ich rozumiec, wiec tlumnie zgromadzili sie, aby sluchac sw. Piotra, który odwaznie stwierdzil dwie prawdy, a mianowicie:  ze to zydzi zamordowali Jezusa z Nazaretu i ze to ów Jezus byl obiecanym Mesjaszem.

"Mezowie izraelscy, sluchajcie tego, co mówie: Jezusa z Nazaretu, Meza którego poslannictwo Bóg potwierdzil Wam niezwyklymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonal wsród nas, o czym sami wiecie, tego Meza, który z woli, postanowienia i przewidzenia Bozego zostal wydany, przybiliscie rekami bezboznych do krzyza i zabiliscie. Lecz Bóg wskrzesil Go zerwawszy wiezy smirci, gdyz niemozliwe bylo, aby ona panowala nad Nim: (idzie dlugi cytat Psalmu 15,8-11)" (Dz2,22-24).

Oto dalsze wyjatki z tego dlugiego przemówienia sw. Piotra:

" Tego wlasnie Jezusa wskrzesil Bóg, a my Wszyscy jestesmny tego swiadkami. Wyniesiony na prawice Boga otrzymal od Ojca obietnice Duccha Swietego i zeslal Go, jak sam i to widzicie i slyszycie ( ...) " (Dz 2,32 34). "Niech wiec caly dom Izraela wie z niewzruszona pewnoscia, ze tego Jezusa, którego wyscie ukrzyzowali, uczynil Bóg i Panem i Mesjaszem" (D z 2,36 ). "Gdy to uslyszeli, przejeli sie do glebi serca: "Cóz mamy czynic, bracia?" -zapytali Piotra i pozostalych Apostolów. "Nawróccie sié" powiedzial do nich Piotr -" i niech kazdy z was ochrzci sie w ime Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a wezmiecie w darze Ducha Swietgo. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy sa daleko, a których powola Pan i Bóg nasz'". W wielu tez innych slowach dawal swiadectwo i napominal: "Ratujcie sie z tego przewrotnego pokolenia (judaistów). Ci wiec, którzy przyjeli jego nauke, zostali ochrzczeni. I przylaczylo sie owego dnia okolo trzy tysiace dusz" (Dz 2.37-41)

Tak wiec, mozaisci nawrócili sie, przyjmujac chrzest swiety, a judaisci natychmiast rozpoczeli okrutna i podla walke z rodzacym sie Kosciolem. To glównie te walke i przesladowanie Kosciola opisuja Dzieje Apostolskie.

Sw. Piotr razem ze sw. Janem natychmiast zaczynaja nauczac w swiatyni (widocznie uwazajac, ze maja do tego prawo jako mozaisci), gdzie przypadkowo spotykaja sie z chorym paralitykiem, którego cudownie uzdrawiaja, co wywoluje entuzjazm tlumów, ale tez i zaniepokojenie judaistów, a stad tez i zaaresztowanie przez Sanhedryn obu Apostolów i ich sadzenie.

"Przywolali ich potem zakazali im w ogóle przemawiac i nauczac w imie Jezusa, lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: "Rozsadzcie, czy sluszne jest w oczach Bozych bardziej sluchac was niz Boga? Bo my nie mozemy nie mówic tego, co widzielismy i co slyszelismy". Oni zas ponowili grozby." (Dz 4,18-21)

Ale

"Uwolnieni przybyli do swoich i opowiedzieli, co do nich mówili arcykaplani i starsi. Wysluchawszy tego podniesli jednomyslnie glos do Boga i mówili: (Wszechwladny Stwórco nieba i ziemi, i morza, i wszystkiego co w nich istnieje (Wj 20,11 ; Neh 9,6). Tys przez Ducha Swietego powiedzial ustami slugi Twego Dawida: ' Dlaczego burza sie narody i 1udy knuja rzeczy prózne. Powstali królowie ziemi i ksiazeta zeszli sie razem przeciw Panu i przeciw jego Pomazancowi' (rs 145,6). Zeszli sie bowiem rzeczywiscie w tym miescie przeciw Swietemu Sludze Twemu, Jezusowi, którego namasciles, Herod i Poncjusz Pilat z poganami i pokoleniami Izraela (judaistami), aby uczyc to, Co reka Twoja i mysl zamierzala. A teraz spójrz, Panie, na ich grozby i daj slgorn Twoirn glosic slowo Twoje z cala odwaga, gdy Ty wyciagac bedziesz swa reke, aby uzdrawiac i dokonywac znaków i cudów przez imie Swietego Slugi Twego, Jezusa ,'. Po tej modlitwie zadrzalo mejsce, na którym byli zebrani, wszyscy zostali napelnieni Duchem Swietym i glosili odwaznie slowo Boze" (Dz 4,23-31 ).

A wiec sw. Piotr publicznie denuncjuje spisek przeciwko Chrystusowi Panu i Jego Kosciolowi, spisek juz prorokowany przez Dawida:

"Zeszli sie razem przeciw Panu i przeciw Jego Pomazancowi" (Ps2,1).

Wyrazenie uzyte przez tradycyjna Wulgate jest o wiele mocniejsze 
Quare fremuerunt gentes -Et populi meditati Sunt inania? Astiterunt reges terrae Et prinlcipes convenerunt in unum - Adversus Dominum, et adversus Christum eius? (Ac. Ap. 4,25-26).

A wiec
spisek przeciwko Bogu i Jego Kosciolowi, spisek miedzy judaistarni (czescia Izraela), ateuszami (wolnomyslicielami), jak Herod i Pilat, a poganami, spisek, który trwa az do dzis, odzywajac w ciagu historii w najrozmaitszych formach.

W walce judaistów (Sanhedrynu) przeciwko mozaistom, którzy w Jezusie z Nazaretu uznali zapowiedzianego Mesjasza, nawrócili sie, ochrzcili sie i weszli do Kosciola, dochodzi sie az do meczenstwa diakona Szczepana, gdy ten 

"pelen laski i mocy dzialal cluda i znaki wielkie wsród ludu . A niektórzy z synagogi zwanej Libertynów i Cyrenejczyków, i Aleksandryjczyków, i tych którzy pochodzili Z Cylicji i z Azji, wystapili do rozprawy ze Szczepanem. Nie mogli jednak sprostac madrosci i Duchowi, z którego natchnienia przemawial (...). Przybiegli, porwali go i zaprowadzili przed Sanhedryn (...). A wszyscy, którzy zasiadali w Sanhedrynie, przygladali sie mu uwaznie i widzieli twarz jego, podobna do oblicza aniola " (Dz6,8-12,15).

Dlugie przemówienie sw. Szczepana do Sanhedrynu (niemozliwe tutaj do zacytowania, zob. D z 7,1-51), w którym przedstawia stala walke judaistów z mozaistami w ciagu calej historii Izraela, konczy sie stwierdzeniem:

,,"Wy zawsze sprzeciwiacie sie Duchowi Swietemu. Jak ojcowie wasi, tak i Wy. Któregoz z proroków nie przesladowali ojcowie wasi? Pozabijali nawet tych, którzy przepowiadali przyjscie sprawiedliwego. A wyscie zdradzili Go teraz i zamordowali. Wy, którzy otrzymaliscie Prawo za posrednictwem aniolóv, lecz nie przestrzegaliscie go". Gdy to uslyszeli, zawrzaly gniewem ich serca i zgrzytali zebami na niego. A on pelen Ducha Swietego patrzyl W niebo i ujrzal chwale Bozá i Jezusa, stojacego po prawicy Boga. I rzekl: " Widze niebo otwarte i Syna Czlowieczego, stojacego po prawicy Boga". Podniesli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i rzucili sie na niego wszyscy razem. Wyrzucili go poza miasto i kamienowali, a swiadkowie zlozyli swe szaty u stóp mlodzienca, zwanego Szawlem. Tak kamienowali Szczepana, który modlil sie: "Panie Jezu, przyjmij ducha mego! " A gdy osunal sie na kolana, zawolal glosno: "Panie, nie poczytaj im tego grzechu". Po tych slowach skonal" (Dz 7,51-60).

Jednym z etapów tej o krutnej walki judaistów z mozaistami jest historia zycia Szawla, a wiec pózniejszego sw. Pawla, cudownie nawróconego.


Zaczyna sie ona wlasnie ukamienowaniem sw. Szczepana:

"Szczepana pochowali ludzie pobozni (mozaisci) z wielkim zalem.  A Szawel niszczyl Kosciól, wchodzac do domów porywal mezczyzn i kobiety i wtracal ich do wiezienia " (Dz 8,2-3).

A wiec zupelnie tak samo jak w naszych czasach enkawudzisci i hitlerowcy.

"Szawel ciagle jeszcze sial zgroze i dyszal zadza zabijania uczniów Panskich. Udal si.e do arcykaplana i poprosil go o listy do synagogi w Damaszku, aby mógl uwiezic i przyprowadzic do Jerozolirny mezczyzn i kobiety, zwolemnników tej drogi (czyli mozaistów), jesliby jakichs znalazl. Gdy zblizal sie juz w swej podrózy do Damaszku, olsnila go nagle swiatlosc z nieba. A gdy upadl na ziemie, uslyszal glos, który mówil: "Szawle, Szawle dlaczego mnie przesladujesz?" "Kto jestes, Panie? " powiedzial. A On: " Ja jestem Jezus, którego ty przesladujesz. Wstan i wejdz do miasta, tam ci powiedza, co masz czynic". Ludzie, którzy mu towarzyszyli w drodze, oniemieli ze zdumienia, slyszeli bowiem glos, lecz nie widzieli nikogo. Szawel podniósl sie z ziemi, a kiedy otworzyl oczy, nic nie widzial. Wprowadzili go wiec do Damaszklu, trzymajac za rece. Przez trzy dni nic nie widzial i ani nie jadl, ani nie pil" (Dz 9,1-9).

Nastepuje opis widzenia Ananiasza, któremu Chrystus Pan poleca uzdrowienie Szawla. Ananiasz

"Wszedl do domu, polozyl na nim r.ece i powiedzial: "szawle, bracie, pan Jezus który ukazal ci sir na drodze, która szedles, przyslal mnie, abys przejrzal i zostal napelniony Duchem Swirtym". Natychmiast jakby luski spadly z jego OCZU i odzyskal wzrok i zostal ochrzczony" (Dz 9,17-18)

"Jakis czas sprdzil z uczniami W Damaszku i zaraz zaczal nauczac w synagogach, ze Jezus jest Synem Bozym (...) Szawel wystepowal coraz odwazniej, dowodzac, ze Ten jest Mesjaszem i szerzyl zamieszanie wsród zydów (...). Zydzi postanowili go zgladzic (...). Uczniowie wiec spuscili go noca w koszu na sznurze przez mur i wyprawili. Kiedy przybyl do Jerozolimy próbowal przylaczyc sir do uczniów, lecz wszyscy bali sie go (...). Dopiero Barnaba przygarnal go i zaprowadzil do Apostolów (...). " (D z 9,20-22-23-25-27).

Tak to Szawel judaista stal sie nie tylko goracym mozaista, lecz takze Apostolem i glosicielem nauki Chrystusa Pana.

Ciekawe, ze w Dziejach Apostolskich, sw. Lukasz tak silnie podkresla oskarzenie sw. Piotra, ze to zydzi ukrzyzowali Chrystusa Pana. Poza tekstami juz uprzednio wspomnianym i warto jeszcze przypomniec niektóre. Sw. Piotr, z okazji uzdrowienia paralityka, tak przemówil w swiatyni:

"Mezowie izraelscy! Dlaczego dziwicie sie temu ? I dlaczego takze patrzycie na nas, jakbysmy wlasna moca lub poboznoscia sprawili, ze on chodzi. Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg Ojców naszych, wslawil sluge Swego Jezusa, wy jednak wydaliscie Go i zaparliscie sie Go przed Pilatem (...). 
Zabiliscie dawce zycia, ale Bóg wskrzesil Go z martwych (...).  Pokutujcie wiec i nawróccie sie (...)." (Dz 3,12-5,19). 
"Niech bedzie wiadome wam wszystkim i calemu ludowi Izraela, ze W imie Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, ktorego wy ukrzyzowaliscie, a którego Bóg wskrzesil z martwych, te przez Niego ten czlowiek stanal przed wami zdrowy" (Dz 4,10). 


"Bóg ojców waszych wskrzesil Jezusa, którego straciliscie, przybiwszy do krzyza" (Dz 5,30)
.

Judaisci usilowali narzucic poganom nawracajacym sie na chrzescijanstwo Prawo Mojzeszowe i jego wymagania, a glównie obrzezanie, natomiast mozaisci, którymi byli wszyscy Apostolowie, nie stawiali tych wymagan. Sprawa ta stala sie szczególnie wazna z okazji nawrócenia sie z poganstwa na chrzescijanstwo setnika Korneliusza (Dz 10i 11), sw. Piotr stal sie glównym przeciwnikiem owych judaisantes, czyli wymagajacych od pogan, aby przed chrztem byli obrzezani i aby przestrzegali wymagania co do jedzenia rytualnego (koszer). Podobne stanowisko zajal sw. Pawel, gloszac Ewangelie wszystkim bez wyjatku, a wiec tak zydom jak i poganom:

"W Ikonium weszli (sw. Pawel i Barnaba) tak samo do synagogi zydowskiej i przemawiali, tak ze wielka liczba zydów i pogan uwierzyla. Ale ci zydzi, którzy nie uwierzyli, podburzyli i zle usposobili pogan wobec braci. Pozostali tam (sw. Pawel i Barnaba) dosc dlugi czas i nauczali odwaznie, ufni w Panu, który potwierdzal slowo swej laski cudami i znakami dokonywanymi przez ich rece. I podzielili sie mieszkancy miasta, jedni byli z zydami, a drudzy z Apostolami. Gdy jednak dowiedzieli sie, ze poganie i zydzi wraz ze swymi wladzami zamierzaja ich zniewazyc i ukamienowac, uciekli do miasta Likaonii, do Listry i Derbe oraz w ich okolice i tam glosili Ewangelie" (D z 14,1-7).

Ale i tam przesladowali ich judaisci:

" Tymczasem nadeszli zydzi (judaisci) z Antiochii i Ikonium. Podburzyli tlum, ukamienowali Pawla i wywlekli go za miasto, sadzac, ze , nie zyje.  Kiedy jednak otoczyli go uczniowie, podlniósl sie i wszedl do miasta, a nastepnego dnia udal sie z Barnaba do Derbe" (D z 14, 19-20).

Sprawa ta (sporu miedzy judaistami i mozaistami) zajal sie specjalnie w tym celu zwolany Sobór ]erozolimski, prawdopodobnie w roku 50-tym, co sw. Lukasz tak opisuje:

"Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci: "Jezeli sié nie poddacie obrzezaniu wedlug Zwyczaju Mojzeszowego, nie mozecie byc zbawienni". Kiedy doszlo do niemalych sporów i zatargów miedzy nim a Pawlem i Barnaba, postanowiono, ze Pawel i Barnaba i jeszcze kilku sposród nich udadza sie w sprawie tego sporu do Jerozolimy do Apostolów i starszych wyslani przez Kosciól szli przez Fenicje i Samarie, sprawiajac wielka radosc braciom opowiadaniem ( nawróceniu pogan. Kiedy przybyli do Jerozolimy, zostali przyjeci przez Kosciól, Apostolów i starszych. Opowiedzieli tez jak wielkich rzeczy Bóg przez nich dokonal. Lecz niektórzy nawróceni ze stronnictwa faryzeuszów, oswiadczyli: " Trzeba ich obrzezac i zobowiazac do przestrzegania Prawa Mojzeszowego". Zebrali sie wiec Apostolowie i starsi, aby rozpatrzyc te sprawe. Po dlugiej wymnianie zdan przemówil do nich Piotr: "Wiecie, bracia, ze Bóg juz dawno wybral mnie sposród z was, aby z moich ust poganie uslyszeli slowa Ewangelii i uwierzyli. Bóg, który zna serca, swiadczyl za nimi, dajac im Ducha Swietego, tak samo jak nam. Nie zrobil zadnej róznicy miedzy nimi a nami, oczyszczajac przez wiare ich serca. Dlaczego wiec teraz kusicie Boga, wkladajac na uczniów jarzmno, któreggo ani ojcowie nasi, ani my sami nie mielismny sily dzwgac? Wierzymy przeciez, ze bedziemy zbawieni przez laske Pana Jezusa, tak samo jak oni " Umilkli wszyscy, a potem sluchali opowiadania Barnaby i Pawla o tym, jak wielkie cuda i znaki dzialal Bóg przez nich wsród pogan" (D z 15,1-12).

Nastepnie sw. Lukasz zanotowuje dlugie przemówienie sw. Jakuba (D z 15,13-21), konczac swój opis nastepujaco:

"Wtedy Apostolowie i starsi wraz z calym Kosciolem postanowili wybrac ludzi przodujacych wsród braci: Jude, zwanego Barsabas, i Sylasa i wyslac do Antiochii razem z Barnaba i Pawlem. Poslali przez nich pismo tej tresci: "Apostolowie i starsi braci przesylaja pozdrowiemie braciom poganskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i Cylicji. Poniewaz dowiedzielismy sie, ze niektórzy bez naszego upowaznienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejac zamet w duszach waszych, postanowilismy jednomyslnie wybrac mezów i wyslac razem z naszymi drogimi Barnaba i Pawlem, którzy dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa poswiecili swe zycie. Wysylamy Jude i Sylasa, którzy Powtórza wam ustnie to samo. Postanowilismy bowiem, Duch Swiety i my, nie nakladac na was zadnego ciezaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie sie od ofiar skladanych bozkom, od krwi, od tego, co uduszone i od nierzadu. Dobrze uczynicie, jezeli powstrzymacie sie od tego. Bywajcie zdrowi!" Wyslannicy przybyli wiec do Antiochii i zwolawszy lud, oddali list (D z 15,22-30).

Tak wiec, na pierwszym Soborze, judaisci przegrali, gdyz obrzezanie nie zostalo narzucone tym poganom, którzy przyjeli chrzest i nauke Chrystusa Pana. Co wiecej, z opisu przebiegu obrad soborowych, podanego przez sw. Lukasza, widac, ze jedynym i mówcami na Soborze byli tylko mozaisci.

 

 

JUDAIZM I MOZAIZM

W  LISTACH ŚW. PAWŁA

 

Teologia sw. Pawla, wylozona w jego Listach, jest juz teologia w pelni chrzescijanska, a wiec ani mozaistyczna, ani judaistyczna. Jest to teologia, która glównie analizuje stosunek Laski do Prawa, wobec nowej sytuacji jaka powstala na skutek Odkupienia wszystkich ludzi:

"Wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni sa chwaly Bozej, a dostapia sprawiedliwienia darmo, z Jego laski, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie" (Rz 3,23-24).

Odkupienie jest tez i wyzwoleniern zydów z przepisów Prawa (Tory), gdyz Prawo Mojzesza obowiazywalo ich az do aktu Odkupienia przez Chrystusa Pana, a po odkupieniu Prawo utracilo swój autorytet i znaczenie w zyciu zydów nawróconych na wiare chrzescijanska, a wiec ochrzczonych i wlaczonych w zycie mistycznego Ciala Chrystusa Pana, jakim jest Kosciól:

"Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele czlonków, a wszystkie te czlonki nie spelniaja tej samej czynnosci, tak wszyscy razem jestesny jednym cialem w Chrystusie" (Rz 12,4-5).

Jednakze, równiez i po Odkupieniu, niektóre przepisy Prawa pozostaly w mocy, gdyz zostaly one zatwierdzone przez Chrystusa Pana, jako iz, w czasie swego nauczania pozostawil Dekalog obowiazujacyrn dla wszystkich chrzescijan, a nawet niektóre z jego wymagan jeszcze poszerzyl, jak to juz uprzednio bylo wspomniane.

Nadto wydaje sie, ze Pawel rozciaga skutki Odkupienia takze na cale "stworzenie", gdy pisze:

"Albowiem sadze, ze cierpien terazniejszych nie mozna stawiac na równi z chwala, która ma sie w nas objawic. Bo stworzenie goraco oczekuje objawienia sie chwaly synów Bozych. Cale bowien stworzenie zostalo poddane marnosci - nie z wlasnej cheeci, ale z woli Tego, który je poddal - w nadziei, ze równiez i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyc w wolnosci i chwale dzieci Bozych. Wiemy przeciez, ze cale stworzenie az dotad jeczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy juz posiadamy pierwsze dary Ducha, i my równiez cala istota swoja wzdychamy oczekujac przybrania za synów - odkuupienia naszego ciala" (Rz 8,18-23).

Sw. Pawel, bedac znakomitym znawca mozaizmu i jego obronca przeciwko judaizmowi, z latwoscia rozróznia co z mozaizmu mozna i powinno byc wlaczone do skarbca chrzescijanskiej wiary, a co stalo sie w pelni nieaktualne. Swój List do Rzymian zaczyna stwierdzeniem:
"Pawel, sluga Chrystusa Jezusa, z powolania Apostol, przezuaczony do opowiadania Ewangelii Bozej - która Bóg przedtem zapowiedzial przez proroków swoich w Pismach swietych o Synu swoim (...)" (Rz l, 1-2),

czyli ze,
wedlug sw. Pawla, "korzenie" chrzescijanskiej wiary znajduja sie w mozaizmie, bo w Starym Testamencie, a nie w judaizmie, czyli w Talmudzie.

Zagmatwana sytuacje z czescia Izraela, która odrzucila Chrystusa Pana i Go ukrzyzowala, popelniajac Bogobójstwo, sw. Pawel próbuje wyjasnic, odwolujac sie do porównania z dziczka oliwna:

"Do was zas, pogan, mówie: bedac Apostolem pogan przez caly czas chlube sie poslugiwaniem swoim w tej nadziei, ze moze pobudze do wspólzawodnictwa swoich rodaków i przynajmniej niektórych z nich doprowadze do zbawienia. Bo jezeli ich odrzucenie przynioslo swiatu pojednanie, to czymze bedzie ich przyjecie,jezeli nie powstaniem ze smierci do zycia? Jezeli bowiem zaczyn jest swiety, to i ciasto, jezeli korzen jest swiety, to i galezie. Jezeli zas niektóre galezie zostaly odciete, a na ich miejsce zostales wszczepiony ty, który byles dziczka oliwna i razem z tym samym korzeniem zlaczony na równi z nimi czerpales soki oliwne, to nie wynos sie ponad te galezie. A jezeli sie wynosisz pamietaj, ze nie ty dzwigasz korzen, ale korzen ciebie. Powiesz moze: Galezie odcieto, abyn ja mógl byc wszczepiony. Slusznie. Odcieto je na skutek ich niewiary, ty zas trzymasz sie dzieki wierze. Przeto sie nie pysznij, ale trwaj w bojazni. Jezeli bowiem nie oszczedzil Bóg galezi naturalnych, moze tez nie oszczedzic i ciebie. Przyjrzyj sie wiec dobroci i surowosci Bozej. Surowosc wobec tych, co upadli, a dobroc Boza wobec ciebie, jesli tylko wytrwasz w tej dobroci, w przeciwnym razie i ty bedziesz wyciety. A i oni, jezeli nie beda trwac w niewierze, zostana wszczepieni. Bo Bóg ma moc wszczepic ich ponownie" (Rz 11,13-23).

Niestety sw. Pawel okazuje brak zasadniczych wiadomosci co do ogrodnictwa, bo w rzeczywistosci szczepem uszlachetnia sie dziki pien, a nie odwrotnie, stad tez cale to wyjasnienie niewiele wyjasnia. Wydaje sie, ze sens zasadniczy jest nastepujacy: poganie, nawróceni na Chrzescijanstwo sa takze narazeni na ewentualne odszczepienie, czyli na utrate wiary, jak to sie stalo z zydami, co, niestety, w naszych czasach sie sprawdza, gdyz wiele narodów dawniej gleboko chrzescijanskich (Francja, Hiszpania itd.) dzisiaj zyje po pogansku, nadto, niewierzacy do dzis zydzi, wedlug sw. Pawla, po uprzednim nawróceniu sie wszystkich ludów ponownie zostana powolani i wejda do Kosciola:

"Nie chce jedlnak bracia, pozostawiac Was w nieswiadomosci co do tej tajemnicy -byscie o sobie nie mieli zbyt wysokiego mniemania -ze zatwardzialosc dotknela tylko czesc Izraela az do czasu, gdy wejdzie (do Kosciola) pelnia pogan. I tak caly Izrael bedzie zbawiony" (Rz 11 ,25-26).

Wszystko wskazuje, ze te czasy juz nadchodza.
W swym Liscie do Rzymian, sw. Pawel takze wyjasnia, ze
"nie wszyscy, którzy pochodza od Izraela, sa Izraelem i nie wszyscy przez to, ze sa potomstwem Abrahama staja sie jego dziecmi, lecz << w lzaaku uznane bedzie twoje potomstwo" (Rdz 21,12), to znaczy: nie synowie co do ciala sa dziecmi Bozymi, lecz synowie obietnicy sa uznani za potomstwo" (Rz 9,6-8).

Tekst ten Biblia Tysiaclecia komentuje nastepujaco:

"Udzial w obietnicach beda miec zatem nie cielesni, ale dluchowi potomkowie Abrahama, to znaczy nasladujacy jego wiare" (BT s. 1393).

Czyli ze nie wszyscy potomkowie Abrahama sa zydami-mozaistami, lecz tylko ci, którzy w dalszym ciagu wyznaja wiare Abrahama, a wiec monoteizm objawiony, inni zas, bedac judaistami, sa wrogami Chrystusa Pana i Jego Kosciola. Co wiecej, wedlug sw. Pawla, Bóg powolal do Kosciola "nie tylko zydów" (mozaistów), "ale takze i pogan" (Rz 9,24).


Mimo to sw. Pawel zyczy im zbawienia i modli sie za nich:
"Bracia, z calego serca pragne ich zbawienia i modle sie za nimi do Boga. Bo musze im wydac swiadectwo, ze palaja zarliwoscia ku Bogu, nie oparta jednak na pelnym zrozumieniu. Albowiem nie chcac uznac, ze usprawiedliwienie pochodzi od Boga, i uporczywie trzymajac sie wlasnej drogi usprawiedliwienia, nie poddali sie usprawiedliwieniu pochodzacemu od Boga. A przeciez kresem Prawa jest Chrystus dla usprawiedliwienia kazdego, kto wierzy" (Rz 10,1-4).


A zbawiony bedzie ten kto  "wyzna swoimi ustami, ze Jezus jest Panem" (Rz10,9)

Ale nie wszyscy zydzi beda zbawieni, lecz tylko "Reszta wybrana przez laske" (Rz 11,5).

Sw, Pawel kategorycznie odrzuca obrzezanie (Rz 2,25-29; 3,1; 4,9-12), gdyz nie wymaga, aby poganie, na wracajacy sie na wiare chrzescijanska, poddawali sie uprzednio ceremonii obrzezania, gdyz jest ona scisle zwiazana z
Prawem, które przez Odkupienie stalo sie nieaktualne.

Takze sw. Pawel, w Liscie do Rzymian jest przeciwnikiem narzucania obowiazku zachowywania przepisów co do pokarmów (koszer), jak tego wymagaja judaisci:

"Wiem i przekonany jestem w Panu Jezusie, ze nie ma niczego, co by samo przez sie bylo nieczyste" (Rz 14,14), "Bo królestwo Boze to nie sprawa tego, co sie je i pije, ale to sprawiedliwosc, pokój i radosc w Duchu Swietym" (Rz 14,17).

W Pierwszym Liscie do Koryntian, sw. Pawel takze porusza sprawe róznic pomiedzy mozaistami i judaistami, a wiec glównie spory o obrzezanie i o "koszer", a to przede wszystkim dlatego, ze z tego powodu powstaly w mlodej wspólnocie chrzescijanskiej w Koryncie rozlamy i klótnie (1 Kor 1,10). Sw. Pawel odrzuca obrzezanie, jako rytual zastapiony w Kosciele przez chrzest sw. (lKor 7,18), a takze odrzuca judaistyczne wymagania co do pokarmów (koszer) (lKor 10,27;31). Pietnuje takze zycie niemoralne niektórych grup chrzescijanskich w Koryncie, ulegajacych wplywom poganstwa i przypomina im 

"Czyz nie wiecie, ze jestescie swiatynia Boga i ze Duch Bozy w was mieszka?" (IKor 3,16). 

"Czyz nie wiecie, ze ciala wasze sa czlonkami Chrystusa?" (IKor 6,15)


"Czyz nie wiecie, ze cialo wasze jest przybytkiem Ducha Swietego?" (1 Kor 6,19). 


"Czyz sama natura nie poucza was, ze hanba jest dla mezczyzny nosic dlugie wlosy, podczas gdy dla kobiety jest to wlasnie chwala" (IKor 11,14-15).

Wystepuje takze sw. Pawel przeciwko zachowywaniu zwyczaju judaizmu nakrywania glowy przez mezczyzn w swiatyni (lKor 14,34-35). Ale jednym z najwazniejszych pouczen sw. Pawla, i dzis bardzo aktuanym, jest to co sie odnosi do kultu Poganskiego, a wiec skladania ofiar bozkom:

"Czyz moze jest czyms ofiara zlozona bozkom? Albo czy sam bozek jest czyms? Alez wlasnie to, co ofiaruja poganie, demonom skladaja w ofierze, a nie Bogu (Ps 105,37). Nie chcialbym, byscie mieli cos wspólego z demonami ( ...) Nie mozecie zasiadac przy stole Pana i przy stole demonów" (1Kor 10,20-21)
co, niestety, czesto sie dzisiaj zdarza pod pretekstem "ekumenizmu", który, w tych wypadkach, jest synkretyzmem, a sw. Pawel kategorycznie potepia jakikolwiek udzial chrzescijan w kulcie poganskim, gdyz, wedlug niego, kazdy kult poganski jest kultem szatana.

Drugi List Sw. Pawla do Koryntian spowodowany zostal glównie przez ukazanie sie tzw. "falszywych Apostolów", a wiec ludzi, którzy podszywali sie pod nazwe "Apostolów", a glosili nauke niezgodna z Ewangelia Chrystusa Pana.


Sw. Pawel tak o nich pisze:

"Ci falszywi Apostolowie, to podstepni dzialacze, udajacy Apostolów Chrystusa. nic dziwnego. Sam bowiem szatan podaje sie za aniola Swiatlosci" (2Kor 11,13-14).

Stad zaklina sw. Pawel, aby chrzescijanie w Koryncie nie sluchali ich nauk:

"Jesli bowiem przychodzi ktos i glosi wam innego Jezusa, takiego, któregosmy wam nie glosili, lub bierzecie innego ducha, któregoscie nie otrzymali, albo inna Ewangelie, nie te, którascie przyjeli - znosicie to spokojnie" (2Kor 11,4)

Stad tez skarga sw. Pawla, ze:

"Zezwalacie na to, ze was ktos bierze w niewole, ze was objada, wyzyskuje, ze was z góry traktuje, ze was policzkuje. Mówie to ku waszemnu zawstydzeniu" (2Kor 11,20-21).

A skoro podawali sie za "hebrajczyków", a atakowali sw, Pawla, to musieli byc judaistami, wiec sw. Pawel broni sie:

"Hebrajczykami sa? Ja takze. lzraelitami sa. Ja równiez. Potomstwenn Abrahama? I ja. Sa slugami Chrystusa? Zdobede sie na szalenstwo Ja jeszcze bardziej! Bardziej przez trudy, bardziej przez wiezienia, daleko bardziej przez chlosty, przez czeste niebezpieczenstwa smierci, Od zydów pieciokroc bylem bity po czterdziesci razów bez jednego. Trzy razy bylem sieczony rózgani, raz kanienowany, trzykroc bylem rozbitkiem na morzu, przez dzien i noc przebywalem w glebinie morskiej. Czesto W podrózach, w niebezpieczenstwach na rzekach, w niebezpieczenstwach od zabójców (którymi byli najczesciej judaisci), W niebezpieczenstwach od falszywych braci (judaistów)..." (2Kor 11,20-26).

Strona 37

W Liscie Sw. Pawla do Galatów, walka mozaistów z judaistami przenosi sie az do samego zespolu Apostolów. Bo oto do wspólnoty chrzescijanskiej w Galicji (dzisiejsza Turcja), zalozonej glównie przez sw. Pawla, który nie dopuszczal wplywu judaizmu, podczas jego nieobecnosci wdarli sie judaisci i zaczeli domagac sie, aby wszyscy chrzescijanie zachowywali dawne przepisy Prawa, a przede wszystkim, aby wszyscy mezczyzni zostali obrzezani, a takze aby przestrzegano "koszer". 
Byli to tzw. "judaisantes", a dzis nazywamy ich judaistami. 

Stad tez sluszne oburzenie sw. Pawla:

"Nadziwic sie nie moge, ze tak szybko chcecie od Tego, który was laska Chrystusa powolal, przejsc do innej ewangelii. A ona nie jest inna, sa tylko jacys ludzie, którzy sieja wsród was zamet i którzy chcieliby przekrecic Ewangelie Chrystusowa. Ale gdybysmy nawet my lub aniol z nieba glosil wam Ewangelie rózna od tej, która wam glosimy -niech bedzie przeklety! nuz to przedtem powiedzielismy, a teraz jeszcze mówie: Gdyby wam kto glosil Ewangelie rózna od tej, która od nas otrzymaliscie -niech bedzie przeklety!" (GaI1,6-9).

I dalej sw. Pawel pisze:

"Oswiadczam wam tedy, bracia, ze gloszona przeze mnie Ewangelia nie jest wymyslem ludzkim. Nie otrzymalem jej bowiem ani nie na uczylem od jakiegos czlowieka, lecz objawil mnie ja Jezus Chrystus. Slyszeliscie przeciez o moim postepowaniu ongis, gdy jeszcze wyznawalem judaizm, jak z niezwykla gorliwoscia zwalczalem Kosciól Bozy i usilowalem go zniszczyc, jak w zarliwosci o religie zydowska przewyzszalem wielu swoich rówiesników z mego narodu (...)" (GaI 1, 11-14).

A wiec
sw. Pawel przyznaje, ze kiedy byl jeszcze Szawlem, byl tez judaista i zwalczal Kosciól, a wiec judaizm jest -wedlug sw. Pawla wrogiem Kosciola; jakzesz wiec mozna upatrywac w judaizmie "korzenie" Chrzescijanstwa??? 

To tylko dzisiejsi "judaisantes" moga zajmowac taka postawe. 

Sw. Pawel takze odwaznie zwrócil uwage sw. Piotrowi, gdyz ten pierwszy zaczal postepowac "dyplomatycznie", a wiec chcial byc dobrze ze wszystkimi, tak z mozaistami jak i z judaistami, ale dlaczego? Sw. Pawel odpowiada na to bez ogródek. 

Wedlug niego sw. Piotr 
,,(...) poczal sie usuwac i trzymac z daleka, bojac sie tych, którzy pochodzili z obrzezania. To jego nieszczere postepowanie podjeli takze inni pochodzenia zydowskiego, tak ze wciagnieto w to udawanie nawet Barnabe. Gdy tedy spostrzeglem, ze nie ida sluszna droga, zgodna z prawda Ewangelii powiedzialem Kefasowi (Sw. Piotrowi) wobec wszystkich: "Jezeli ty, choc jestes zydem, masz z zwyczaj prowadzic zycie wedle obyczajów przyjetych wsród pogan, a nie wsród zydów, jak mozesz zmuszac pogan do przyjecia zwyczajów zydowskich?))" (GaI 2, 11-14).

Chodzi tu o "koszer',.

I sw. Pawel powraca do swego glównego tematu: sprawa usprawiedliwienia przez Laske i przez Prawo.

"My jestesmy zydami z urodzenia, a nie pograzonymi w grzechach poganami. A jednak przeswiadczeni, ze czlowiek osiaga usprawiedliwienie nie przez wypelnianie Prawa za pomoca uczynków, lecz jedynie przez wiare w Jezusa Chrystusa, my wlasnie uwierzylismy w Chrystusa Jezusa, aby uzyskac usprawiedliwienie z wiary w Chrystusa, a nie przez wypelnianie Prawa za pomoca uczynków, jako ze przez wypelnianie Prawa nikt usprawiedliwienia nie osiagnie (Ps 142,2) (...) ja dla Prawa umarlem zgodnie z Prawem, aby zyc dla Boga, razem z Chrystusem zostalem przybity do krzyza. Teraz juz to nie ja zyje, to zyje we mnie Chrystus (...) Jezeli zas usprawiedliwienie dokonuje sie przez Prawo, to Chrystus umarl na darmo" (Gal 2,15-21 ).

I ponownie przypomina:

"Jezeli dacie sie obrzezac, Chrystus wam sie na nic nie przyda (...) zerwaliscie wiezy z Chrystusem, i wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie, odsuneliscie sie od laski (...). Albowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak, nie maja zadnego znaczenia, tylko wiara, która dziala z milosci" (GaI5,2; 5,4; 5,6).

List Sw. Pawla do Efezjan porusza sprawe gnozy, która juz zaczynala wplywac na pierwsze wspólnoty chrzescijanskie, chociaz niebezpieczenstwo to stalo sie groznym dopiero w drugim wieku. Gnozie przeciwstawia sw. Pawel "misterium Chrystusa", czyli tajemniczy plan zbawienia pogan. 

Glówny tekst jest nastepujacy:

"Niech bedzie blogoslawiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który napelnil nas wszelkim blogoslawienstwem duchowym na wyzyach niebieskich - W Chrystusie. W nim bowiem nas wybral przed zalozeniem swiata, abysmy byli swieci i nieskalani przed Jego obliczem. W milosci zeznaczyl nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, wedlug postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej laski, która obdarzyl nas w urnilowanym. W Nim mamy odkupienie przez Jego krew -odpuszczenie wystepków wedlug bogactwa Jego laski. Szczodrze ja na nas wylal w postaci wszelkiej madrosci i zrozumienia, przez to, ze nam oznajmil tajemnice swej woli wedlug swego postanowienia, które przedtem w Nim powzial dla dokonania pelni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyc w Chrystusie jako Glowie: to, co w niebiosach i to, co na ziemi. W Nim dostapilisny udzialu i my, z góry przeznaczeni zamiaren Tego, który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamyslem swej woli, po to bysmy istnieli ku chwale Jego majestatu my, którzysmy juz przedtem nadzieje zlozyli w Chrystusie. W Nim takze i wy -uslyszawszy gloszemie Prawdy, Dobra nowine waszego zbawienia, W Nin takze - uwierzywszy - zostaliscie opatrzeni pieczecia - obiecanym Duchern Swietym, który jest zadatkiem naszego dziedzictwa na odkupienie, to jest nabycie wylacznej wlasnosci przez Boga ku chwale Jego majestatu" (Ef 1,3-14).

I sw. Pawel dodaje:

"Zgodnie z tym podczas czytania, mozecie zdac sobie sprawe z niego zrozumienia tajemnicy Chrystusa. Nie byla ona oznajmiona synom ludzkim w poprzednich pokoleniach, jak teraz zostala objawiona przez Ducha swietym Jego Apostolom i Prorokom, ze poganie juz sa wspóldziedzicami i wspólczlonkami Ciala, i wspóluczestnikami Obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelie. Jej sluga stalem sie z daru laski udzielonej mi przez Boga na skutek dzialania Jego potegi. Mnie, zgola najmniejszemu ze wszystkich swietych, zostala dana ta laska: poganom zwiastowac jako Dobra Nowine niezglebione bogactwo Chrystusa i wydobyc na swiatlo, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy, po to, by teraz poprzez Kosciól bardzo wieloraka w przejawach madrosci Boga stala sie jawna zwierzchnoscia i wladza na wyzynach niebieskich -zgodnie z przeznaczeniem wieków, jakie postanowil Bóg w Chrystusie Jezusie Panu naszym"
(Ef3,4-11).


W dalszym ciagu swego Listu do Efezjan, sw. Pawel wyjasnia, ze urzeczywistnienie tego planu Bozego przez Kosciól pozwoli na pelne zjednoczenie calej ludzkosci, bo wszyscy stana sie czlonkami Ciala Mistycznego Chrystusa Pana (co sw, Pawel dokladniej wyklada w swym Liscie do Kolosan). Mozna przypuszczac, ze nastapi to w pelni dopiero po drugim przyjsciu Chrystusa Pana.

To przeciwko temu "planowi" zjednoczenia calej ludzkosci przez Chrystusa, w Chrystusie i dla Chrystusa Króla walczy tak zaciekle szatanski judaizm. I na tym polega tragiczny sens Historii.

W Liscie do Filipian sw. Pawel ponownie upomina przeciwko nawrotom do judaizmu:

"Strzezcie sie psów, strzezcie sie zlych pracowników, strzezcie sie okaleczenców!";

A wiec "psami", "zlymi pracownikami" i "okaleczencami" (obrzezancami) nazywa sw, Pawel judaistów .

w Liscie do Kolosan, sw. Pawel ponownie przestrzega przed daznosciami judaizujacymi, które pojawily sie we wspólnocie chrzescijanskiej, podkreslajac iz chrzest swiety wyzwala kazdego czlowieka z dawnych przepisów starotestamentowych, zwlaszcza odnosnie jedzenia i picia:

"Niechaj wiec nikt z was nie wydaje Sadu co do jedzenia i picia, badz w sprawie swieta czy nowiu, czy szabatu (...)" (Ko12,16).

Takze przestrzega przed judaizmem jako swiatopogladem, zeswiecczonym i czysto doczesnym:

"Baczcie, aby kto was nie zagarnal w niewole przez te filozofie, bedaca czczym oszustwem" (Kol 2,8). 

"Nie oklamujcie sie nawzajem (...)" (Ko13,9).

Pierwszy List Sw. Pawla do Tesaloniczan. Tesalonika (pózniejsze Saloniki) byla miastem dawnym i przed era chrzescijanska cieszyla sie pewnego rodzaju niezaleznoscia jako Civitas libera (Miasto Wolne). Jej mieszkancy byli glównie Grekami, a takze kolonia zydowska byla dawna i bardzo liczna w której przewazali saduceusze. Sw. Pawel przybyl do tego miasta okolo roku 50, aby glosic Ewangelie w tamtejszych synagogach. Wiekszosc ówczesnych zydów byla zhellenizowana. Nawróceni przez sw. Pawla zydzi nie chcieli po rzucic dawnych obyczajów starotestamentowych, a nadto ulegli ogólnej wówczas sugestii, iz wkrótce bedzie koniec swiata i drugie przyjscie Chrystusa Pana. W tej sytuacji, tzw. judaisantes z latwoscia narzucali swoje poglady, zwlaszcza co do zmartwYchwstania, stad tez sw. Pawel przede wszystkim to zagadnienie omawia w swym liscie (1 Tes 4,13), a przy okazji przypomina im jak ochoczo i szczerze przyjeli Ewangelie, kiedy po raz pierwszy byl u nich

,,( ...) nieustannie dziekujemy Bogu, bo gdy przyjeliscie slowo Boze od nas, przyjeliscie je nie jako slowo ludzkie, ale -jak jest naprawde -jako slowo Boga, który dziala w was wierzacych. Bracia, wyscie sie stali nasladowcami Kosciolów Boga, które sa w Judei w Chrystusie Jezusie, poniwaz to samo, co one od zydów, wy wycierpieliscie od wspórodaków. Zydzi zabili Jezusa i proroków, i nas takze przesladowali. A nie podobaja sie oni Bogu i sprzeciwiaja sie wszystkim ludzion. Zabraniaja mam przemawiac do pogan celem zbawienia ich; tak dopelniaja zawsze miary swych grzechów" (1Tes 2,13-16).

A przeciwko judaisantes (saduceuszów) przypomina:

"Nie chcemy, bracia, waszego trwania w niewiedzy co do tych, którzy umieraja, abyscie sie nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie maja nadziei. Jezeli bowiem wierzymy, ze Jezus istotnie umarl i zmartwychwstal, tak samo Bóg tych, którzy umarli w Jezusie, wyprowadzi wraz z Nim" (1 T es 4,13-14).

Drugi List sw, Pawla do Tesaloniczan ponownie traktuje temat "konca swiata", a wiec Paruzji, czyli drugiego przyjscia Chrystusa Pana:

"Prosimy was bracia, w sprawie przyjscia Pana Naszego Jezusa Chrystusa i naszego zgromadzenia wokól Niego, abyscie sie nie dali zbyt latwo zachwiac w waszym rozumowaniu ani zastraszyc badz przez ducha badz przez mowy (...), jakoby juz nastawal dzien Panski. Niech was w zaden sposób nikt nie zwodzi, bo dotad dzien ten nie nadejdzie, póki najpierw nie przyjdzie odstepstwo i nie objawi sie czlowiek grzechu, syn zatracenia, który sie sprzeciwia i "ponad wszystko wynosi, co nazywa sie Bogiem lub swietoscia" (On 11,36), albo "tym, co odbiera czesc, tak ze zasiadzie w swiatyni Boga dowodzac, ze On sam jest Bogiem" (...). Wówczas ukaze sie niegodziwiec, którego Pan Jezus "zgladzi tchnieniem ust swoich" (Iz 11,4; Ap 19,15) i w niwecz obróci blaskiem swego przyjscia " (2 Tes 2,1-8).

Pierwszy List sw. Pawla do Tymoteusza spowodowany byl niebezpiecznyrni dla Wiary "nowinkami", które szerzyli judaisci w Efezie, mieszajac gnoze z genealogiami starotestamentowyrni. Sw. Pawel byl zaniepokojony ta sytuacja i dlatego prosi biskupa Tymoteusza, aby zajal sie ta sprawa:

"Jak uprosilem cie, bys pozostal w Efezie, kiedy wybieralem sie do Macedonii, tak prosze teraz, abys nakazal niektórym zaprzestania gloszenia niewlasciwej nalki, a takze zajmowania sie zmyslonymi opowiadaniami i genealogiami, walkowanymi w nieskonczonosc (...), niektórzy zeszli z drogi wlasciwej ku czczej gadaninie. Chcieli uchodzic za nauczycieli Prawa nie rozumiejac ani tego, co mówia, ani tego, Co stanowczo twierdza" (I Tm 1,3-7).

Drugi List sw, Pawla do Tymoteusza przestrzega biskupa Tymoteusza przed trudnyrni czasami, które nadchodza:

"
A wiedz o tym, ze w dniach ostatnich nastana chwile trudne. Ludzie beda bowiem samolubni, chciwi, wyniosli, pyszni, bluzniacy, nieposluszni rodzicom, niewdzieczni, niegodziwi, bez przywiazania, nieuzyci, miotajacy oszczerstwa, niepohamowani, bez uczuc ludzkich, nieprzychylni, zdrajcy, zuchwali, nadeci, milujacy bardziej rozkosz niz Boga. Beda okazywac pozór poboznosci, ale wyrzekna sie jej mocy. I od takich stron. Z takich bowiem sa ci, co wslizguja sie do domów i przeciagaja na swa strone kobietki obciazone grzechami, powodowane pozadaniami róznego rodzaju, takie co to zawsze sie ucza, a nigdy nie moga dojsc do poznania prawdy. Tak jak Jannes i Jambres staneli przeciw Mojzeszowi, tak tez i ci przeciwstawiaja sie prawdzie, ludzie o spaczonym umysle, którzy nie zdali egzaminu wiary" (2 Tm 3,1-8).

List Sw. Pawla do Tytusa - Sw. Pawel zalozyl gmine chrzescijanska na wyspie Krecie i jako swego nastepce zostawil w niej Tytusa, którego uprzednio nawrócil z poganstwa na wiare chrzescijanska. Otóz, przestrzega go, jako biskupa Krety przed niebezpiecznyrni wplywami judaistów:

"Jest bowiem wielu krnabrnych, gadatliwych i zwodzicieli, Zwlaszcza wsród obrzezanych (Judaistów), trzeba im zamknac usta, gdyz cale domy sklócaja nauczajac, czego nie nalezy, dla nedznego zysku " (Tt 1,10-11 ). 

"Dlatego tez karc ich Surowo, aby wytrwali w zdrowej wierze, nie zwazajac na zydowskie basnie czy nakazy ludzi odwracajacych sie od prawdy. Dla czystych wszystko jest czyste, dla skalanych i niewiernych nie ma nic czystego" (Tt 1,13-15).

"Unikaj natomiast glupich rozmów, rodowodów, sporów i dysput na temat Prawa Mojzeszowego. Sa bowiem bezuzyteczne i puste" (Tt 3,9).

List Sw. Pawla do Filemona jest to wazny dokument stwierdzajacy, ze Kosciól od poczatku traktowal w swych wspólnotach na równi wolnych i niewolników, jako braci w Chrystusie Panu, nie ma to jednak nic wspólnego z naszym tematem, a wiec z konfliktem miedzy judaizmem i mozaizmem.

List do Hebrajczyków przypisywany jest sw. Pawlowi lub tez któremus z jego uczniów. 

List ten jest jednym z najwazniejszych dokumentów dla wyjasnienia stosunku miedzy judaizmern i mozaizmem.

Napisany prawdopodobnie w przededniu wojny zydowsko-rzymskiej, pod koniec której Jerozolirna zostala zniszczona, a wiec i swiatynia. List ten porusza szereg zagadnien teologicznych zwiazanych z rola zydów w historii biblijnej oraz stosunków miedzy Starym i Nowym Testamentem. Autor, znakomity mozaista, pisze do mozaistów, doskonale znajacych Stary Testament i zapowiedzi prorocze odnosnie Mesjasza, wykazujac, ze Jezus z Nazaretu jest owym zapowiedzianyrn Mesjaszem, Bedac Bogiem-Czlowiekiem, wywyzszonyrn ponad Aniolów (Hbr 1,514), bedac Odkupicielern wszystkich ludzi i Wyzwolicielern ich spod jarzma grzechu i wladzy szatana (Hbr 2,1-18), a stad tez jest wyzszym i wazniejszyrn niz Mojzesz (Hbr 3,1-6) i przez niego ogloszone Prawo. Kaplanstwo Chrystusowe wyzsze jest od starotestamentowego (Hbr4,14; 5,1-20; 7,1-28), dlatego tez Nowe Przymierze zastepuje Stare Przymierze, znoszac je (Hbr 10,1-18). Autor wzywa mozaistów do pelnego przyjecia Ewangelii, gdyz Chrzescijanstwo jest pelnia wiary Abrahama.


List do Hebrajczyków nalezy czytac w swietle wykladu tragedii zydów, przedstawionej w Liscie do Rzymian, gdzie sw. Pawel wyjasnia, ze poganie najpierw sie nawróca i przyjma nauke Chrystusa Pana, i dopiero kiedy wszystkim narodom (etniom) bedzie przepowiadana Ewangelia na calym swiecie, przyjdzie kolej na nawrócenie sie narodu zydowskiego, bo

"zatwardzialosc dotknela tylko czesc Izraela az do czasu, gdy wejdzie (do Kosciola) pelnia pogan. I tak caly Izrael bedzie zbawiony" (Rz 11,25-26).

Wszystko wskazuje na to, ze czas ten juz nadchodzi, gdyz Ewangelia jest juz gloszona na calym swiecie i wszystkim ludom, a nawet sam Papiez osobiscie ja glosi prawie we wszystkich krajach.

 

 

JUDAIZM  I  MOZAIZM  W  APOKRYFACH



Co to sa apokryfy?  Nazwe te otrzymaly rózne pisma, które ukazuja sie w tym samym czasie co Ewangelie, Dzieje Apostolskie, Listy Apostolskie i Apokalipsa Sw. Jana, ale które nie zostaly wlaczone przez Kosciól do Nowego Testamentu. Niemniej jednak mialy ogromny wplyw na obyczaje i obrzedy liturgiczne juz w pierwszym wieku, a które pozostaly zywe w Kosciele az do dzis.

I tak, na przyklad, imiona rodziców Najswietszej Dziewicy Maryi, a wiec sw. Joachima i sw. Anny, sa nam znane tylko z apokryfów l a zostaly one wlaczone do liturgii koscielnej rzymskiej, bedac obchodzone 16 sierpnia i 26 lipca, az do dzis. Równiez i swieto Ofiarowania Najswietszej Dziewicy Maryi jako dzieciatka w swiatyni, obchodzone przez Kosciól juz w starozytnej liturgii rzymskiej i bizantyjskiej 21 listopada. Takze dane co do urodzenia Dzieciatka Jezus w stajence (grocie) w "towarzystwie" wolu i osla. To z apokryfów dowiadujemy sie o zlozeniu holdu Dziecieciu Jezus przez trzech królów, a takze i ich irniona Melchior, Kacper i Baltazar. Równiez imiona zbójców, ukrzyzowanych razem z Chrystusern Panem, znane sa nam tylko z apokryfów. Longinus, zolnierz, który przebil wlócznia serce Jezusa Chrystusa, tez jest znany tradycji chrzescijanskiej tylko z apokryfów, które, w tym wypadku, potwierdzaja odnosne proroctwa. Slynna Weronika, która chusta swa otarla zakrwawiona twarz Chrystusa Pana, dzwigajacego krzyz swój na Golgote, tez przeszla do historii z apokryfów. Ogromna ilosc rzezb w kamieniu katedr sredniowiecznych jest inspirowana przez apokryfy, jak równiez i malarstwo sakralne w ciagu prawie dwóch tysiecy lat. Te apokryfy sa takze stalym natchnieniern wielkiej literatury religijnej wszystkich czasów. Boska Komedia Dantego, Raj utracony Miltona, Mesjasz Klopstocka itd., a takze tzw. Autos sacramentales Calderona de la Barca. Co wiecej, wielkie mistyczki w swych opis ach zycia i meki Chrystusa Pana, jak Maria de Agreda i Katarzyna Emmerich, podaja czesto te same szczególy, które znajduja sie w apokryfach (moze byc, ze je czytaly?).

Kosciól mial swoje racje dlaczego pism tych nie wlaczyl do kanonu Nowego Testamentu, ale pisma te istnieja i, do pewnego stopnia, odzwierciedlaja zycie, obyczaje i wydarzenia czasów Chrystusa Pana i pierwotnego Kosciola. Otóz, w tych apokryfach jest obecny takze i konflikt miedzy judaizmern i mozaizmem, stad tez warto to swiadectwo wziac takze pod uwage w naszych na ten temat rozwazaniach.

Tych apokryfów jest okolo setki, ale tylko kilkanascie z nich zachowalo sie az do dzis i to tez nie w calosci, a reszta jest nam znana glównie z cytat, które znajduja sie w pismach Ojców Kosciola w pierwszych wiekach. Tutaj wspominamy tylko te apokryfy, w których jest dyskutowany konflikt miedzy judaizmem i mozaizmem.

Chronologicznie, byc moze, pierwszym apokryfern byla tzw. Ewangelia Hebrajczyków. Tekst jej zginal i znana jest tylko z cytat i ornówien jakie znajduja sie w pismach Ojców Kosciola z pierwszych wieków. Co do zagadnienia, które nas tutaj interesuje, a wiec róznic miedzy judaizmem i mozaizmem, tylko ubocznie dowiadujemy sie z pism Euzebiusza z Cezarei, ze ebonisci przeciwstawiaja sie Listorn Sw. Pawla wlasnie w tejze Ewangelii Hebrajczyków, gdyz uwazaja sie za judaistów, czyli uwazaja, ze Prawo (Tora) nalezy w pelni zachowywac (obrzezanie, koszer itd.).

Podobnie przedstawia sie sprawa z Ewangelia Dwunastu, która takze zajmuje stanowisko judaistyczne, a wiec scisle zachowywanie wszys tkich przepisów Prawa (Tory), czyli przeciwko postawie sw. Pawla, a wiec mozaistów. Równiez Ewangelia Egipcjan, której tylko kilka tekstów zachowalo sie w pismach Klemensa z Aleksandrii, a takze Hipolita i Epifanesa. Ten apokryf odrzuca malzenstwo jako takie i zawiera wiele mysli gnostyków. Ostatnio, to jest w roku 1945, odnaleziono w Egipcie trzydziesci stronic (papirusów) owej pseudo-Ewangelii Egipcjan, zawierajacych poglady starozytnej gnozy, która miewala czesto wplyw na judaistów.

Bardzo dramatyczny jest opis smierci i pogrzebu Najswietszej Dziewicy Maryi, a znajduje sie on w wielu apokryfach i to w formie niemal identycznej. I tak, na przyklad, w tak zwanej Ksi.edze Sw. Jana Ewangelisty, odnosny tekst jest bardzo dlugi, bo obejmuje az piecdziesiat rozdzialów. Wspomnijmy tutaj tylko te zdania, w którychjudaisci wypowiadaja swa nienawisc do Matki Bozej, zadajac od zarzadcy Palestyny, aby wy rzucil ja natychmiast z tego kraju.


"Kobieta ta jest przyczyna upadku narodu zydowskiego, wyrzuc Ja z Betlejem i z Jerozolimy".

Ale rzadca spokojnie im odpowiedzial:

"Ja Jej nie wyrzuce ani z Betlejem, ani z Jerozolimy".

Odpowiedz ta wywolala jeszcze wieksza wscieklosc judaistów , którzy zagrozili mu, iz natychmiast poskarza sie na niego cesarzowi Tyberiuszowi. Zastraszony rzadca wyslal oddzial tysiaca zomierzy do Betlejern dla utrzymania porzadku, aby uspokoic manifestacje judaistów przeciwko Apostolorn zgromadzonyrn wokól konajacej Matki Bozej. 

Ale Duch Swiety powiedzial do zgromadzonych w Betlejern Apostolów:

"Wyjdzcie spokojnie z trumna Matki Bozej, a Ja was przeniose do Jerozolimy".

I natychmiast zostali porwani przez chmure, która ich przeniosla do Jerozolirny, a judaisci, którzy usilowali podpalic dom, w którym zgrornadzili sie Apostolowie, aby pozegnac sie z odchodzaca do Nieba matka Boza, zostali spaleni ogniem, który rzucil na nich aniol. Przy konajacej Matce Bozej ukazal sie Chrystus Pan i Duch Swiety oraz ujrzala Ona Boga Ojca w Niebie, oddajac Mu swa dusze, a cialo Jej Apostolowie zlozyli w trumnie, która zaniesli do grobu. W drodze jednak do grobu, judaista Hefoniasz rzucil sie z wsciekloscia na trumne, aby ja zniszczyc, lecz aniol odcial mu mieczern obie rece. Widzac ten cud lud zydowski (rnozaisci) oddawal chwale Bogu, a przerazony Hefoniasz zaczal blagac Matke Boza o milosierdzie. Slyszac to sw. Piotr rozkazal w imie Syna Bozego, odcietym rekorn powrócic na swoje miejsce i tak sie stalo, a widzac ten cud Hefoniasz uwierzyl w Chrystusa Pana.

Inny apokryf, opisujacy szeroko i dlugo Wniebowziecie Matki Bozej, zwany Ksiega Jana arcybiskupa Tesalonik, wspomina, ze Matka Boza prosil a sw. Jana Apostola -Ewangeliste, aby jej grób byl strzezony, gdyz slyszala jak najwyzsi kaplani (judaisci) mówili miedzy soba:

"jak tylko znajdziemy Jej cialo, natychmiast je spalimy, bo to z Niej narodzil sie ten uwodziciel".

Kiedy Apostolowie niesli trumne z cialem Matki Bozej, aby zlozyc je w grobie, slychac bylo wspaniale spiewy aniolów, co wywolalo zdumienie tlurnów i co z kolei spowodowalo zlosc najwyzszych kaplanów-judaistów i ich slug. Wybiegli przeto uzbrojeni w miecze i dragi, aby pozabijac Apostolów. Ale w obronie orszaku pogrzebowego wystapili aniolowie i oslepili napastników, którzy zaczeli bic sie miedzy soba.

Powtórzyl sie tez cud opisany w apokryfie poprzednio juz wspomniany, choc nieco inaczej, a mianowicie jeden z najwyzszych kaplanów-judaistow, jeszcze nieoslepiony, rzucil sie z wsciekloscia na trumne Matki Bozej, aby ja zniszczyc, ale w tej samej chwili jeden z aniolów odcial mu mieczern obie rece, które przylgnely do trumny. Przerazony blagal Apostolów o zmilowanie, tlurnaczac im dlaczego kaplani-judaisci sa tak pelni nienawisci do Chrystusa Pana. I przychodzi w tekscie bardzo dlugi wyklad o tym, jak zatwardzieli w tej nienawisci, a mianowicie, ze glówna role odegral w tym pieniadz i bogactwa jakie zdobywali przez swa sluzbe w swiatyni, wyzyskujac i oszukujac lud, a co utraciliby uznajac Jezusa z Nazaretu za obiecanego Mesjasza, gdyz On nawolywal do ubóstwa i potepial wyzysk i oszustwo. Po tej spowiedzi i okazaniu skruchy, sw. Piotr przebaczyl mu te grzechy i uczynil cud przywracajac mu zdrowie, a odciete rece powrócily na swe miejsce, skruszony zas arcykaplan przylaczyl sie do gminy chrzescijanskiej, apostolujac wsród grona judaistów i wielu z nich zdolal nawrócic, tak iz i oni odzyskali wzrok, a ci, którzy nie chcieli go sluchac pozostali slepymi.

Inny apokryf z serii o Wniebowzieciu, takze dosc dlugi, a zachowany w jezyku lacinskim, znany jest pod nazwa Opowiadanie Józefa z Arymatei (o Przejsciu Matki Bozej z zycia ziemskiego do Nieba), takze podaje opis wysilków judaistów, aby spalic trumne ze zwlokami Matki Bozej. Podobnie jak w opisach poprzednich, judaisci ci zostali oslepieni, rozbijali swe glowy o mury i bili sie miedzy soba a jeden z nich, Ruben, który usilowal rozwalic trumne z cialem Matki Bozej, pokarany zostal paralizern obu rak, które przyschly do trumny. Zrozpaczony blagal Apostolów, aby go uzdrowili, wyznajac swe grzechy i swe nawrócenie. Zostal uzdrowiony i ochrzczony, stajac sie gorliwyrn kaznodzieja. Tak wiec, takze i apokryfy daja swiadectwo, ze w czasach apostolskich judaisci zaciekle zwalczali mozaistów i chrzescijan.

- Korzystam tutaj z wyjtkowo starannego opracowania apokryfów przez Aurelio de Santos. Los Evangelios Apokrifo.s. BAC. Madrid. wydanie z roku 1975 Zawiera teksty greckie. lacinskie i ich tlumaczenia na hiszpanski.

 

 

        >  >  >   Ciag dalszy - czesc druga

 

 

wersje internetowa HTML przygotowala  Polonica.net     O.R.K.A.N.            ZPAJBK

 

 

> > >  Kliknij -  Wróć do poczatku Strony- Do Gory  < < <

 

 

 

 

Zamknij to okno